Geen categorie

En toen kwamen de tranen weer…

IMGP3903Gisteren mochten we eindelijk, na zes weken, terug naar de gynaecoloog. De eerste vijf weken vlogen voorbij, de zesde duurde naar mijn mening iets te lang. Dat heb je als je ergens naar uitkijkt. Gelukkig zijn we de dag voordien naar Audresselles in Frankrijk geweest. Lekker uitwaaien aan zee en een stevige wandeling om de gedachten te verzetten! Het was prachtig weer en niet koud, een prachtige dag.

IMG-20171102-WA0007Omdat ik alweer enkele dagen last had van bruin- en lichtrozig verlies, en nog steeds geen tekenen van een naderende menstruatie, haalde ik vlug een zwangerschapstest. Ik heb een slechte associatie met bruinverlies. Nog nooit heeft het iets positiefs betekend, uitgezonderd het begin van een menstruatie. De test was, zoals ik al vermoedde, gelukkig negatief. Een tussenbloeding ofzo, of toch iets anders? Dat gingen we weldra weten. Weer ging het in mijn hoofd malen. We konden met een schone lei starten dacht ik. Of zou er toch weer iets zijn? Hoe je zo vlug weer in die onzekere draaimolen zit…

20171102_114948Daar zaten we terug te wachten in de beruchte wachtzaal. Heel wat zwangere dames, wat blijft dat toch confronterend. Het vrolijke gelach en getater die je hoort, doorheen de muren, doet je beseffen naar wat je al zo lang verlangd. De consultaties verliepen vlot, het was snel aan ons. Omdat het 4 maanden na mijn laatste miskraam was, bekeek hij even al mijn cyclussen terug om weer up-to-date te zijn qua reeds doorstane behandeling. Mijn bruinverlies zal geen beginnende menstruatie zijn vermoedde hij.

Ik kende de weg al naar het verkleedhokje voor de echo. Hij keek heel aandachtig en we zagen al dat er geen dominante follikel klaarzat. Voor ons geen nieuws meer intussen. Hij wist dat we al goed konden meevolgen op de echo en ook dingen herkenden. Even bleef het weer stil en was hij goed aan het kijken. Ik wist alweer dat er iets ging komen. Ik zag ook die grote grijszwarte bol op het scherm. Hij zag een cyste op mijn linker eierstok, ongeveer 2,5 centimeter groot, gevuld met vocht of bloed. Misschien een reden van het bruinverlies? Hij had het liever niet gezien. Ik ook niet… Hij zei zelf dat, telkens ik bij hem op consultatie kom, er altijd iets raars moet zijn met mij.

Die cyste is heel onschuldig, als hij tenminste niet meer groeit. Wordt hij groter dan 5 centimeter, dan moet hij operatief verwijderd worden. Weer een mogelijke ingreep, ik heb er genoeg van. Een grote cyste kan immers complicaties geven waarbij je je eileider kunt verliezen. Ook zonder complicaties kun je hem nog verliezen: als hij niet meer doorgankelijk is of als hij tijdens het operatief verwijderen te veel aangetast is. Hij zei dat ik mijn portie ingrepen wel gehad had en dat hij ook hoopte dat het gewoon verdween met de menstruatie. Weer iets om mij zorgen over te maken, ook al hoefde dat niet volgens hem. Een onschuldige cyste lijkt mij op deze manier toch niet meer zo onschuldig…

Even dacht hij ook aan een buitenbaarmoederlijke zwangerschap, maar omdat ik geen pijn of koorts had en een negatieve zwangerschapstest sloot hij dit uit. Endometriose kwam ook over zijn lippen. Als dit een endometriosecyste was, kon die gemakkelijk verwijderd worden en was het heel beperkt in aantasting. Bij endometriose moet je dan, na het verwijderen, zo snel mogelijk zwanger worden. Het waren allemaal termen die ik liever niet hoorde, maar ze moeten alle mogelijke zaken opsommen om niets over het hoofd te zien. Voor alle zekerheid nam hij ook een uitstrijkje om de cellen te kunnen onderzoeken op infecties en ontstekingen en moest ik nog even langsgaan bij het labo voor een bloedname op HCG, CRP, en andere belangrijke parameters. (De bloedresultaten gisteravond waren trouwens geruststellend, het uitstrijkje was nog niet gekend).

De septumresectie was heel goed verlopen. Hij toonde foto’s van tijdens de operatie. We stonden versteld van de breedte van het ding. Je ziet heel mooi het verschil. Op onderstaande foto: boven zie je een witgeel, ondoorbloedt bindweefselachtig, middenstuk met aan weerszijden een donkere holte die de 2 baarmoederholtes zijn. Onder zie je een mooie centrale holte zoals het moet. Ik vond het erg confronterend te zien hoe weinig plaats er was voor onze kindjes om te ontwikkelen. Geen wonder dat ze het niet konden overleven daarbinnen…

IMG_20171102_202147_410

Het goede nieuws was dat we, ondanks die cyste, terug mochten starten met een nieuwe cyclus. Oef! Hij zag voor nu geen redenen om tijd te verliezen, maar we moesten het zelf willen en er ook klaar voor zijn na alle ellende de laatste maanden. Hij verzekerde ons dat, tijdens de follikelmetingen, de groei van de cyste sowieso mee ging opgevolgd worden. We kunnen zo alsnog de poging staken als blijkt, in het slechtste geval, dat de cyste verwijderd moet worden. Als alles wel goed gaat kan het zijn dat mijn linker eileider nu even niet mee speelt, maar dan neemt de andere eileider het over blijkbaar. We zagen het zitten, we waren er al een tijdje weer klaar voor. Hij gaf een voorschrift om mijn maandstonden op te wekken en daarna, vanaf de derde cyclusdag, terug Clomid 25.

20171103_113708.jpg

Na de bloedname liepen we naar het ziekenhuisrestaurant, omdat we nog niet gegeten hadden en mijn vriend daarna terug aan het werk moest. Ik was stil aan tafel, hij wist dat ik er toch mee inzat. Hoe zou ik er niet mee kunnen inzitten? Mijn lijf moet zich telkens va z’n meest onvoorspelbare kant tonen. Nooit kan ik die ziekenhuismuren verlaten zonder mij ergens zorgen over te moeten maken. Alsof ons traject op zich al niet heftig genoeg is, moeten er altijd nog wat dingen bijkomen die het weer onzeker maken. Weer dat gevoel van onmacht en geen controle hebben over wat komt. En toen kwamen de tranen weer…

4 gedachten over “En toen kwamen de tranen weer…”

  1. AH rot seg, wel goed dat je baarmoeder er zo mooi uitziet, superveel plaats voor een mooie baby (of 2). Zwanger worden kost voor sommigen toch echt veel bloed, zweet en tranen (en weinig romantiek als het zo medisch wordt). Ook al ken ik je niet, ik duim!

    Like

  2. Jeetje, alsof het allemaal nog niet genoeg was wat je achter de rug hebt. Weer goede moed verzamelen en doorgaan. Sterkte, ik wens je al het goeds van de wereld 🍀

    Like

  3. Inderdaad, romantisch is het totaal niet meer. Gelukkig begrijpen we elkaar goed en brengt dit traject ons voorlopig dichter naar elkaar toe. Ik zou niet weten hoe het de afgelopen tijd anders zou leefbaar zou geweest zijn! Bedankt voor de duimen! ❤

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s