Geen categorie, Vruchtbaarheidsbehandeling, zwangerschapswens

De stilte doorbreken

Zwanger-worden-is-niet-vanzelfsprekend-2-e1509962333160

Deze week is het de Europese week van de vruchtbaarheid (6-12 november). Het thema van dit jaar luidt: De impact van vruchtbaarheidsproblemen. 1 op 6 koppels hebben vruchtbaarheidsproblemen. Dat is ontzettend veel. Toch, als je zelf in het schuitje zit, voel je je vaak wel alleen. Dit eenzaam gevoel wordt veroorzaakt doordat er niet over gepraat wordt. Het is toch zoveel leuker te keuvelen over een baby’tje dat op komst is, alle dromen en verwachtingen die daarbij gepaard gaan. Waarom dan praten over het niet zwanger kunnen worden of blijven en alle miserie die daarbij hoort? Maar ook op prille zwangerschappen rust nog een taboe. Vaak wordt gewacht tot de twaalf weken echo om daarna de zwangerschap bekend te maken, want wat als het voor de twaalf weken mis gaat? O wee als je moet vertellen dat je het kindje verloor. De geheimzinnigheid rond het pril zwanger zijn en wachten tot je je omgeving hiervan op de hoogte mag brengen is voor ons echter een illusie geworden. We mochten het wel één keer meemaken. We zaten toen nog niet in de medische mallemolen. Dat het na vier weken, op zes weken zwangerschap, fout zou gaan stond niet in het scenario. Die eerste leuke zwangerschapsperiode werd ons dus het afgelopen anderhalf jaar voor altijd afgenomen.

In maart 2016 stopte ik met de pil. Ik wou mijn lichaam tijd geven te ontpillen en kennis krijgen van mijn cyclus. Ook deed ik een algemene lichamelijk check up en ging langs bij de huisdokter, tandarts, gynaecoloog en internist (ik heb ook ziekte van Crohn). Ik was blijkbaar in topvorm dus “begonnen” we er aan. De gynaecoloog zei nog dat het niet van de eerste keer ging lukken, dat we dus geen te grote verwachtingen mochten stellen voor de 1e poging. Hij had ongelijk. Die eerste echte poging waren we wel zwanger. Ik hoor mezelf nog aan de telefoon zeggen aan Anton dat ik me precies zo raar voelde en dat ik voor alle zekerheid een test ging halen na het werk. Mijn menstruatie biedt zich altijd aan met bruinverlies, dat had ik die keer niet. Ik had nog nooit een zwangerschapstest gedaan en las eerst aandachtig de bijsluiter. Ik wou die test niet verpesten door ernaast te plassen, dus nam ik een plastic wegwerpbekertje en dipte de stick erin. Normaal krijg je na enkele minuten het resultaat, bij ons werd het meteen een plusje… IMG_20160724_054559Wat een onwerkelijk magisch gevoel was dat. We hadden een mensje gemaakt. Wij gingen mama en papa worden. En toch was er geen euforie, eerder een gevoel van voorzichtig afwachten maar toch ontzettend blij en gelukkig zijn. Die avond gingen we een hapje eten en ik koos heel bewust een non-alcoholisch aperitief en goed gegaarde maaltijd. De dag erop haalde ik een Clearblue test, belachelijk duur voor zo’n dingetje maar ik vond het leuk te zien hoeveel weken erop gingen komen. img_20160725_154730.jpgDe test gaf 2-3 weken aan. Wauw, ik was al 5 weken zwanger! Ook bloedname bij de huisarts gaf een prachtige HCG-waarde aan. Het kon niet meer stuk. Met die gedachte maakten we een originele zwangerschapsaankondiging voor de ouders, broers en zussen want zij mochten het van ons al weten. Het maakte het ook wat handiger om niet steeds een smoesje te moeten bedenken waarom ik geen alcohol wou drinken tijdens het aperitief. Hun reacties waren goud waard. Het kon echt niet meer stuk…

Ik belde het gynaecologisch secretariaat om de 1e echo te plannen. Normaal doen ze dit ten vroegste vanaf 7 weken zwangerschap, maar ze zette ons een week eerder erop omdat wij toen onze droomreis naar Amerika gepland hadden. Ik wou niet vertrekken vooraleer ik een startecho had gekregen en juist advies over wat mag en niet mag omtrent zwanger op reis gaan en de lange vlucht. Jammer genoeg was onze gynaecoloog toen zelf op reis en moesten we bij een collega-gynaecoloog gaan. Geen probleem, zolang we geholpen werden. Van de huisarts had ik al enkele attestjes gekregen voor tijdens de controles op de luchthaven waarop stond dat ik niet door de detectors mocht. Een speciaal gevoel om dat zo zwart op wit te zien staan dat je zwanger bent.

In de wachtkamer keek ik vol bewondering alle dikke buiken aan. De mijne zou ook die proporties gaan aannemen. We zaten te giechelen met de tijdschriften die er lagen en beelden ons vanalles in over de klungeligheden die we waarschijnlijk als newborn-parents zouden gaan uithalen. Zo enthousiast als we binnen gingen, zo verslagen gingen we weer buiten. Op de echo zagen we een vruchtje op termijn maar het bleef stil. Ook de gynaecoloog zei niets. Wij konden alleen maar kijken en de woorden opnemen die toen volgden. Woorden die me vanaf dat moment een ander mens maakten. Woorden die het toch stuk maakten: “Ik zie geen hartje…”.

download (1)

Hij bleef zoeken maar het kwam niet. Ook het vruchtzakje toonde aan dat er een miskraam op komst was. Drie dagen voor we op reis naar Amerika vertrokken stortte onze wereld in. Ik moest dringend een curettage ondergaan, diezelfde avond nog want ik mocht het miskraam niet spontaan in Amerika laten door komen. In the middle of nowhere beginnen bloeden was echt geen optie. Die avond, op vijf augustus 2016, verloor ik ons eerste kindje. Ja ik spreek van een kindje. Voor velen is een prille zwangerschap verliezen “nog geen kind”. 6-weken-zwanger-foetusHet is “nog maar een hoopje cellen” zeg maar. Wel dan smijt ik er maar een foto bij hoe een embryo van 6 weken eruit ziet! Het is een levend wezentje met stompige armpjes en beentjes, een hartje en alles erop en eraan, klaar om de mooiste baby ter wereld te worden. Vanaf het moment dat je een positieve test in handen hebt, is het jouw kindje. Punt. Confronterend? Even confronterend als zeggen dat het nog geen mensje is.

Dat we het nog twee keer moesten meemaken en de laatste keer er ook heel diep inhakte (na twee echo’s met hartslagje), vond ik zo oneerlijk. Zo oneerlijk omdat het vaak als iets banaal afgedaan werd. O, dit komt vaak voor. Het is omdat het een slecht vruchtje was. Ach, dan probeer je toch opnieuw. Het was nog vroeg. Etcetera… Ik kon hiermee niet overweg. Ik werd er kortweg chagrijnig door dat er zo lichtzinnig over werd gedaan. Je emoties springen alle kanten op. Door er gewoon normaal over te doen kon ik het een plaats geven, het leefbaar houden. Ook voor Anton. We zeiden gewoon waar het op stond. Bij ons lukte het niet gewoon en dat ging niet verholpen worden door wat geduld of loslaten. Echt niet!

Ik ben heus nog blij voor zwangere dames. Ik ben helemaal niet veranderd in een rancuneus wezen die het niemand meer gund. Ik geef wel toe dat het vaak heel moeilijk is, dat het groen monstertje dan wel eens kan opduiken en me heel slecht kan doen voelen. Dat je dat gevoel van “jaloezie” echt niet wil voelen en dat je oprecht blij bent voor een ander, ook al breekt je eigen hart. Dat ik veel verdrietige momenten en hefige emoties ervaar tijdens de behandeling en dat ik dat tenslotte ook allemaal op die uit de pan swingende stomme hormonen wil steken.

Intussen heb ik heel wat mensen uit mijn omgeving er open over horen praten hoe ze het zelf ook één of meerdere keren meemaakten. Met deze blog met jullie te delen hoop ik ook tenminste één iemand te kunnen bereiken die er open over kan zijn/worden. Je hoeft dit niet alleen te dragen. Het werkt heel opluchtend en bevrijdend. Ik bedoel hiermee niet dat je er dan elk moment van de dag over moet praten, nee, maar zo nu en dan eens een beetje de stilte doorbreken doet wonderen.

4 gedachten over “De stilte doorbreken”

  1. Helemaal waar wat je schrijft, maar dat weet je he dat ik dat ook vind… Koester die twee onbezorgde kostbare weekjes die jullie tijdens de eerste zwangerschap hadden toen jullie nog niet wisten wat jullie te wachten stond. Het kunnen genieten van de zwangerschap op dat moment, het stil kunnen houden en dan je familie kunnen verrassen. Het lijkt zo weinig, maar het is iets waarvan ik het zelf zo ontzettend jammer vond dat ik het zelf niet op die manier heb mee kunnen maken toen ik zwanger was. Een onbezorgd gevoel dat ook nooit meer terug zal kunnen komen hier door alle problemen onderweg. En laat ons vooral hopen dat het snel voor ons allebei heel erg goed mag gaan en onze beebjes met elkaar kunnen spelen en we dan deze nachtmerrie hopelijk snel mogen vergeten terug. Dikke knuffel van je bestie 🙂

    Liked by 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s