Geen categorie

Alles op alles

De wachtweken zijn weer begonnen. Twee spannende weken. Extra spannend deze keer, in die zin dat we voor de eerste keer de beruchte Pregnyl 5000 IE inspuiting kregen. Pregnyl is opgebouwd uit het menselijke geslachtshormoon humaan choriongonadotrofine (HCG). Het bestaat uit een in een vriezer gedroogd poeder dat toegebracht wordt als een injectie. Het actieve ingrediënt HCG, dat verkregen wordt uit de urine van zwangere vrouwen, vertoont dezelfde activiteit als het luteïniserend hormoon (LH), dat de ovulatie stimuleert. Ik kreeg het dus om zeker te zijn van een goede eisprong deze keer. Het stomme aan Pregnyl is dat je je dus zwanger kunt voelen omdat het zwangerschapshormoon door je lijft giert. Gisteren stond mijn buik bijvoorbeeld helemaal gezwollen en had ik een erg rommelend gevoel, precies of ik tien weken ver was.

IMG_20180213_091521_261
Pregnyl koud bewaren in de handtas op weg naar het ziekenhuis!

De inspuiting zelf was een fluitje van een cent, nooit gevoeld. De ruimte waar ik hem gezet kreeg was des te pijnlijker… Ik moest naar het verloskwartier gaan om daar de vroedvrouw te ontmoeten die hem ging zetten. Dezelfde stoeltjes waar ik tijdens mijn laatste zwangerschap zat, op een zondag in juli vorig jaar. In tranen van paniek omdat ik weer bruinverlies had en overtuigd was dat het mis was. Ik mocht hierdoor op spoedecho komen. Daar zag ze geen hartje, gelukkig op de echo in de consultatieruimte wel. Maar dat was van korte duur, enkele dagen later kreeg ik gelijk… Tijdens het wachten passeerde er een kersverse papa, met mondkapje van tijdens de bevalling nog op, met zijn pasgeborene stevig in een dekentje gewikkeld. Twee minuten later kwam een hoogzwanger iemand  toe om aan de monitor te liggen. De vroedvrouw die afkwam vroeg wie er moest gemonitord worden. Ik niet, ik heb geen dikke buik zie je wel… Het was erg druk op de materniteit. Babyboom. Toen mocht ik meekomen voor de spuit. Gaan we dus binnen in het kamertje waar gemonitord wordt. Op de zetel liggend voel ik mijn ogen vollopen wanneer ik hoor hoe ze bij die dame het hartje aan het zoeken waren. Ik verbijt het, maar wat is het weer confronterend. Ik had hier ook kunnen liggen momenteel. Eind februari was ik uitgerekend van ons derde kindje, in de plaats krijg ik een dikke spuit in mijn bil met de hoop dat die een nieuwe blijvende zwangerschap teweeg brengt. Op m’n fiets naar huis voelde ik de koude wind snijden op mijn vochtige wangen.

Mijn been voelde wat stijf nadien en even later voelde ik de misselijkheid wat opkomen. De spuit begon te werken. Op valentijn mijn ovulatie krijgen klinkt heel symbolisch. Het ‘verplichte huiswerk’ werd gedaan dus is het nu weer wachten of we het geluk gaan mogen hebben. We wilden deze poging echt niet voorbij laten gaan wegens die twee follikels en dus kans op een tweeling. Toen ik erover begon tegen Anton antwoordde hij onmiddellijk dat we ervoor gingen, zonder twijfel. Ik was blij dat hij er hetzelfde over dacht. Uit de blik van de gynaecoloog tijdens de consultatie kon ik afleiden dat hij er ook voor zou gaan ondanks dat er mogelijke risico’s meespelen. We hebben al alle mogelijke ongeluk gehad tijdens ons traject, waarom zou het ook niet een keertje goed kunnen gaan? Ik denk dat we nog alles willen halen uit deze laatste poging voor we overgaan naar IUI. We hoeven dan nadien niet te twijfelen of spijt hebben dat we het niet geprobeerd hebben. Voor de opstart van IUI moet Anton de kwaliteit van zijn zwemmers laten testen. Niet dat de gynaecoloog problemen hiermee verwacht, aangezien we drie keer zwanger werden, maar omdat dit standaard moet om zeker te zijn dat IUI kan werken en het niet onmiddellijk IVF of ICSI moet worden.

Alles op alles nu. Ik ben toch wat bang voor de volgende stap maar wel opgelucht dat we niet terug blijven stilstaan en dat er iets nieuws geprobeerd wordt. Ook de gynaecoloog vindt het voor ons al lang duren en beseft dat dit psychologisch begint doorwegen. Ik voel me momenteel wel heel goed in mijn vel, maar toch overmant het verdriet me vaak als ik erover praat. Het lucht ook even op om te kunnen huilen, de spanning vloeit ermee weg. Een volgende stap zoals IUI betekend wel meer echocontrole’s, meer bloednamen, meer geregel met het werk, meer medicatie waarschijnlijk en spijtig genoeg ook duurdere ziekenhuisfacturen. Ach, only the strong survive. Misschien is het wel helemaal niet meer nodig. We weten het over een veertiental dagen!

 

Deze slideshow heeft JavaScript nodig.

8 gedachten over “Alles op alles”

  1. Charlotte wat kun jij alles mooi verwoorden,we hopen uit de grond van ons hart,dat het jullie goed mag gaan!!alvast al onze duimen!!!

    Like

  2. Merci, jammer dat ik het moet verwoorden maar het helpt het proces draaglijk te houden en beter te verwerken. Het is me voor een deel blootgeven en kwetsbaar opstellen maar liever zo dan alles alleen te moeten dragen. ❤

    Like

  3. Het is lang geleden dat wij in het wereldje leefden, waar jullie nu in leven. Maar ik herinner me het nog als de dag van gisteren. Het is zo’n spannende, enerverende en slopende tijd. Ik leef echt met jullie mee…

    Liked by 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s