Geen categorie

Maart

screenshot_20180425-1239421307089791.jpg
Infertility Illustrated

25 februari testte ik al negatief. Het was vroeg om te testen maar ik brak mijn principe, gewoon om er van af te zijn. Ik was teleurgesteld. Twee follikels, een inspuiting Pregnyl extra en toch mocht het niet baten. Jammer, maar we zijn het al gewoon geworden dat de test wit blijft nu. Twee dagen later kreeg ik al licht bloedverlies, dus het werd nog eens bevestigd dat het over en uit was met deze poging. Het zou onze laatste poging worden voor we naar IUI gingen, althans dat dachten we.

Ik belde mijn gynaecoloog op met de vraag hoe het verder moest. Hij verwees ons nu echter door naar de fertiliteitsarts van het ziekenhuis. We wisten dat het er zat aan te komen. Ik begreep dat hij alles heeft gedaan om ons te helpen maar dat het nu beter was om een specialist erbij te nemen. Ik vond het jammer om afscheid te nemen van de dokter die ons de laatste 2 jaar bijstond. Hij wenste ons ontzettend veel geluk toe en hoopte ons snel terug te zien. Ik bedankte hem uitvoerig en verzekerde hem dat, mocht het lukken en blijven, we de zwangerschap door hem verder laten opvolgen. Toen ik de telefoon neerlegde voelde ik me even verslagen. Ik wist het even niet meer. Moesten we nu echt nog een stap verder en volledig de medische toer op om een bevruchting tot stand te brengen??

De dag erop brachten we een spermastaal binnen voor onderzoek. Nog zoiets gênant. Binnen het uur van productie moet dat in het labo geraken. Je moet het ook op je huid warm houden. Toen we het potje afgaven, vroeg ze of we het wel warm hadden gehouden, het voelde wat koud aan. Absoluut! Mijn vriend grapte er nog bij dat het wel min vier graden was buiten. Ze moest ook lachen. Toch werd ik wat ongerust of het staal niet aan kwaliteit zou verliezen hierdoor.

Vrijdag voelde ik me zenuwachtig voor het gesprek. Ook de verschillende verhalen dat de gynaecologe soms wat koel kan overkomen bezorgden me wat gepeins. In de wachtzaal toen ze ons binnen riep, liep ze ons straal voorbij. Ik dacht:”Nee hé, ’t begint al…”. Het werd uiteindelijk een heel goed gesprek met duidelijke informatie en veel uitleg. Ik voelde me onmiddellijk op mijn gemak, oef! Ze liet ons heel ons relaas doen en typte intussen alles in haar computer. Af en toe onderbrak ze ons om door te vragen op wat we aanbrachten. Na dit begon ze uit te leggen dat de Clomid voor mij zijn beste tijd had gehad. Mijn baarmoederslijmvlies blijft nu te nipt om voor een goede innesteling te kunnen zorgen. Ik ben nog nooit boven de 8mm geraakt. Ik voelde de bui al hangen. Spuiten… Het woord Menopur viel inderdaad. Ik zal dus elke dag een spuit moeten zetten om tot een dominante follikel te komen. Daarna nog de extra Pregnyl inspuiting om de eisprong op te wekken. Het goede nieuws was dat de zaadkwaliteit heel erg goed was. Een opluchting.

Om te mogen beginnen met de inspuitingen moet er eerst een goedkeuring zijn van de adviserend geneesheer. Menopur is enorm dure medicatie. Ongeveer 300 euro voor een doos met 10 ampoules… Goedkeuring tot terugbetaling krijg je pas als je voldoet aan één van de twee criteria. Ofwel reageer je niet op Clomid waardoor andere medicatie, zoals Menopur, noodzakelijk is ofwel dikt je baarmoederslijmvlies niet genoeg door de Clomid (nevenwerking). Ik voldoe dus aan het tweede criterium. Als we de papieren terug ontvangen om te mogen starten, moet ik haar opbellen voor een startecho en mogen we de Menopur in de ziekenhuisapotheek gaan afhalen. Het ambetante aan Menopur is dat het een enorm strikte opvolging nodig heeft via echo’s en bloednames. Dit zal dus heel wat gepuzzel vergen werk-privé gerelateerd. Nog een stressfactor erbij… Ook zal ze heel voorzichtig moeten starten qua dosis aangezien ik al weinig Clomid nodig had om tot een dominante follikel te komen.

Over de IUI was ze nog niet vastbesloten. Ze wou er wel mee starten als wij het nu verkozen, maar in één adem vertelde ze erbij dat IUI niet beter helpt tegen herhaalde miskramen. Dat wisten we ook. We hebben bewezen drie keer zwanger te geraken en met zijn goede zaadkwaliteit zou dit waarschijnlijk wel opnieuw moeten lukken. Mijn voorgeschiedenis biedt echter geen garantie op een slagen van een nieuwe zwangerschap. Een harde realiteit, maar de absolute waarheid. Ik liet de vraag vallen of ze een HSG-onderzoek wou doen. Ze zei dat ze dit standaard doet voor het starten van IUI. Het heeft immers geen zin IUI te doen met geblokkeerde eileiders of verklevingen in de baarmoeder. Op basis hiervan hebben we beslist om dus nog drie pogingen zo te proberen met Menopur, om daarna op haar advies sowieso tot IUI over te gaan. Als het HSG-onderzoek tenminste aangeeft dat er geen hindernissen zijn.

Het HSG-onderzoek moet vroeg in de cyclus na de menstruatie gebeuren. Aangezien mijn menstruatie volop bezig is gaat ze dit onderzoek maandag al door laten gaan. Door middel van het opspuiten van contrastvloeistof in de baarmoeder wordt via RX de doorgankelijkheid van de eileiders bekeken en de toestand van de baarmoeder. Het onderzoek zelf is echter geen pretje. Naar horen zeggen van mijn beste vriendin zelfs enorm pijnlijk, zeker als er een blokkage is. Vooraf is het aangeraden een goede pijnstiller te nemen en preventief moet er ook drie dagen antibiotica worden ingenomen. Na het onderzoek is het niet aangewezen te werken, aangezien je nog last zal hebben van baarmoedercontracties als reactie op de contrastvloeistof. Ik kijk er echt niet naar uit, wel naar het resultaat. De vraag hoe het er vanbinnen uitziet postoperatief blijft in mijn hoofd zwermen nu het zwanger worden niet meer lukt. Als laatste kreeg ik nog een uitgebreide bloedname op o.a. mijn schildklierwerking, toxoplasmose, CMV resistentie, enzovoort.

1 maart markeerde voor ons twee jaar in het teken van onze kinderwens na de pilstop en twintig maanden van medische mallemolen om zwanger te blijven na mijn eerste curettage in augustus 2016. 28 februari/1 maart dit jaar was ongeveer de uitgerekende datum van onze laatste zwangerschap. In maart 2017 kregen we ons biochemisch miskraam en de diagnose van een baarmoederafwijking. Diezelfde maand vorig jaar was ook wanneer ons eerste kindje moest geboren worden. Kortom, maart verafschuw ik. Nu eerst alle nieuwe onderzoeken afwachten en de goedkeuring voor Menopur bekomen. April betekent de start van een nieuwe frisse poging, met een lekgeprikte buik of bil (ik weet nog niet waar ik de spuiten zal moeten prikken). Zal het lot ons nu eindelijk eens goed beginnen gezind zijn?

2 gedachten over “Maart”

  1. Heel veel courage, jullie hebben al zo’n lastig parcours achter de rug! Mama en papa wensen jullie beiden verder veel sterkte toe eens meehopend op een positief resultaat❤❤❤

    Verzonden vanaf Samsung Mobile.

    Liked by 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s