Geen categorie

Zoek de follikel!

Mijn verjaardag was op 15 april. Ik keek er eigenlijk niet naar uit. Voor mij was het echt een gewone dag zoals een andere. Zeker omdat ik ook moest werken, dus veel vieren kwam er niet aan te pas. Ik werd wel heerlijk verwend met leuke kadootjes door mijn familie en vriend. Ik werd 33 jaar, steeds dichter van die “35-jaar grens” qua normale , gezonde zwangerschapsleeftijd zoals ze vaak zeggen. Weer die confrontatie dat de tijd niet stil blijft staan.

Zoals jullie weten moesten we deze cyclus starten met Menopur spuitjes. De drempel om mijzelf dagelijks in de buik te spuiten lag hoger dan verwacht. Ik zet dagelijks spuiten bij onze bewoners op het werk, maar jezelf met een naald prikken is toch nog iets anders… Maar ik deed het, het viel ook best goed mee. De prikken waren wel vaak venijnig, maar op 1 blauwe plek op mijn buik na bleef “de schade” heel beperkt! Ik was best wel trots dat ik het kon. Voor de Pregnyl ging ik mijn schoonmoeder (die ook verpleegkundige is) inschakelen, want een intramusculaire zetten bij mezelf zag ik niet zitten. Die lange naald zelf in mijn dij ploffen is een brug te ver voor me. Zo’n grote held ben ik dus toch niet!

Anderhalve week spuitjes zetten terwijl we steeds zagen dat er geen groei was begon me alweer te frustreren. Ook het steeds moeten weglopen van het werk voor de follikelmetingen waren een bron van stress. De huilbuien kwamen weer boven. Ik had er geen controle over, nee anders gezegd ik moest de controle los proberen te laten. Dat is het moeilijke eraan, geen vat hebben op wat mijn lichaam beslist te doen en me volledig moeten over geven aan wat de arts zegt en beslist. De bloednames vond ik ook al niet tof want met mijn fantastische aders stonden mijn armplooien al snel blauw. Met het mooie weer die de lente en zomer geeft is dit niet fijn want dit zal blikken geven van “hoe komt die aan die blauwe plekken?”…

De echo’s spraken de bloedresultaten tegen. De gynaecologe begreep niet goed waarom er nog steeds niets te zien was. De vierde echo liet ze me komen, dringend… Het was zaterdag 14 april, de dag voor mijn verjaardag dus, en ik moest werken. Ik had echt het gevoel dat ik iedereen in de steek liet. Gelukkig werd ik gerustgesteld op het werk, maar toch voelt het voor mij enorm tegenstrijdig om op de meest onlogische momenten weg te moeten naar het ziekenhuis.

screenshot_20180425-12385594288876.jpg
©Infertility Illustrated https://www.instagram.com/infertility_illustrated/ https://www.popsugar.com/moms/Infertility-Illustrations-44765180

Daar zat ik dan te wachten in de wachtzaal die zaterdag, tussen nog een zestal andere vrouwen. Allemaal voor dezelfde gynaecologe. Allemaal met dezelfde problemen. Allemaal met dezelfde wens… Het was erg eenzaam ook in die wachtzaal, er was immers niemand anders van de gynaecologen of het secreteriaat aanwezig. Het besef en de dankbaarheid dat mijn gynaecologe hiervoor telkens express moet komen werken was groot. Een lichaam houdt immers geen pauze omdat het weekend is. Toen het aan mij was zei ze dat ze me zo snel liet terug komen omdat mijn bloedwaarden zo hoog stonden. Ze begreep dus niet waarom er dan geen follikelgroei te zien was op vorige echo’s. Ze besloot nog eens heel goed te kijken. Ik was wat ongerust want ik weet dat mijn linker eierstok een ambetanterik is. Die verstopt zich graag dus ik wist ergens al dat het waarschijnlijk inderdaad daar te doen was. Ik voelde het ook lichamelijk door lichte buikpijn linksonder in mijn buik. Vorige echo’s leek het mij ook dat ze er precies snel over ging en had ik dus al het gevoel dat ze misschien iets over het hoofd kon zien. Ze duwde ontzettend hard op mijn buik terwijl ze zich hiervoor excuseerde. Het deed echt pijn. Ook de echoscoop duwde ze verder naar binnen. Ik kon amper een gil onderdrukken, maar daar verscheen hij! Een pracht van een dominante follikel! Ze was blij dat ze hem gevonden had, ik ook… Na de echo bloedde ik wat omdat ze mijn baarmoedermond raakte, maar dit zou snel overgaan. Ze vroeg wanneer we laatst actief waren en gaf nog het advies om ook zeker die avond en de dag erna gemeenschap te hebben. Pregnyl moest ik niet laten zetten, mijn lichaam zou het zelf gaan doen! Mijn verjaardag werd op die manier dus toch nog een tikkeltje “speciaal”, ik kreeg een ovulatie kado!

16 april moest ik starten met Utrogestan. De “poezebollen” zoals ze worden genoemd in het fertiliteitswereldje. En het is op zijn West-Vlaams gezegd “bucht”! Dagelijks moet ik ’s avonds voor het slapen een witte vaginale ovule inbrengen die daarna veranderd in een witte brij. Klinkt aangenaam, niet? Wat je lichaam niet nodig heeft komt er bij wijze van spreken weer uit. Leve de inlegkruisjes!

Intussen zit ik halverwege de tweede wachtweek. Ik heb al heel wat last gehad van mijn buik. Krampen, gezwollen buik en een raar gevoel, waarschijnlijk veroorzaakt door die Utrogestan. Ik heb ook een enorme testdrang sinds gisteren, maar schud het gevoel van me af. Ik voel me absoluut weer niet zwanger en wil mezelf dus niet kwellen door te gaan testen. Ik wacht mijn NOD af. Ik mag pas testen van de gynaecologe op 30 april, ze laat me bewust “overtijd” gaan, maar als ik pas 28 april test, op mijn NOD, zal de test zeker representatief zijn.

screenshot_20180425-123911501989527.jpg
©Infertility Illustrated https://www.instagram.com/infertility_illustrated/ https://www.popsugar.com/moms/Infertility-Illustrations-44765180

Positief of negatief dus, that’s the question. Als het negatief blijkt te zijn, moet ik stoppen met Utrogestan om mijn maandstonden te laten doorkomen. Utrogestan houdt dit tegen, ik heb deze keer dus geen voorbode van bruinverlies waarop ik me kan baseren, of ik ongesteld ga worden of niet. Als het wel positief mag zijn (en dat hoop ik vurig), moet de Utrogestan verder gebruikt worden tot aan twaalf weken zwangerschap. Volgende maand hebben we een weekend geboekt naar Bordeau met het vliegtuig. Als we tegen dan weer in de behandeling met Menopur zitten, kan dit nog heel slecht uitkomen als we om de zo veel dagen op controle moeten. Dan plan je eens iets om er niet mee bezig te zijn hé… Ik ga het haar alvast zeggen indien ik terug op startecho moet. Ik kan alleen maar hopen dat ik ofwel gewoon keihard zwanger ben nu ofwel heel snel mijn maandstonden krijg na het stoppen van de Utrogestan zodat we rond CD15 opnieuw een eisprong hebben. Dan zitten we tegen ons weekendje reeds weer in de wachtweken…

Zo zie je maar weer dat alles ontzettend geregeld en gepland moet worden, dat je telkens moet nadenken wanneer wat kan of moet gebeuren… Gelukkig konden we vorige week, onverwachts en op het laatste ogenblik beslist, een tweetal dagen weg met de mobilhome van de ouders van mijn vriend. Twee dagen genieten op een Alpacaboerderij in Frankrijk. We hadden geweldig weer en het deed ons onzettend veel deugd. Deze kleine geluksmomenten laden de batterijtjes weer op voor eventjes. Duimen jullie weer even mee!

screenshot_20180425-1239251166603911.jpg
©Infertility Illustrated https://www.instagram.com/infertility_illustrated/ https://www.popsugar.com/moms/Infertility-Illustrations-44765180

8 gedachten over “Zoek de follikel!”

  1. Ik vrees dat ik jullie allemaal een “tenen- en vingerscorrectie” verschuldigd zal zijn als het ooit lukt 😁! Merci Marjan ❤!

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s