Geen categorie

Don’t you worry child. See heaven’s got a plan for you…

26 april had ik een positieve test in mijn handen. Ik voelde me al enkele dagen raar en dacht eigenlijk dat het van de utrogestan kwam, de beruchte “poezenbollen” zoals anderen in het traject ook wel eens zeggen. Ik stond te turen naar die test toen ik ze net in mijn potje had gedoopt. Er kwam niks op, geen tweede lijntje dus ik dacht over en uit en legde hem weg. Tot ik één minuut later gedwongen terug ging kijken en wazig iets zag verschijnen. Er kwam een tweede streep op en hij werd steeds duidelijker. Ik werd even niet goed en moest neer gaan zitten. Ik bleef er naar staren. Vol ongeloof dat het, een halfjaar na mijn derde miskraam en met de eerste poging met menopurspuitjes, opnieuw raak was. Onmiddellijk na de test bekroop me wederom die huiver dat ook dit kleine geluk weer van korte duur kon zijn. En niets bleek minder waar te zijn…

Ik moest dat weekend werken dus bracht ik mijn collega’s op de hoogte. Ze waren laaiend enthousiast, wensten en hoopten zo hard met me mee dat dit ons levend geboren kindje mocht worden. Ik kreeg zelfs nog de opmerking wat ik in feite stond te doen op het werk, dat ik beter thuis kon blijven na alles wat we hadden doorstaan. Ik lachte het nog weg. Die avond lachte ik niet meer. Ik was alleen thuis en ging rond 22u slapen. Nog even naar de wc voor ik naar bed ging. Daar overviel de angst me weer in al zijn totaliteit. Opnieuw bruinverlies. Opnieuw was het in mijn hoofd alweer voorbij. Ik kon een collega nog telefonisch bereiken. Ik was het noorden kwijt en kon niet voor mezelf beslissen of ik de volgende dag wel of niet zou gaan werken. Mijn collega kon op me inpraten en beval me thuis te blijven. Ook mijn mama belde ik nog op en ook zij verbood me om te gaan werken. Ik had al spijt toen ik die opmerking, waarom ik überhaupt ging werken na een positieve test, opnieuw door m’n hoofd hoorde weergalmen. Iemand anders zou toch gewoon verder doen? Maar die zondag ging ik dus niet werken. En ik bleef thuis…

30 april mocht ik voor de bevestigende HCG bloedname gaan. Intussen liepen de testjes mooi op. Voor mij een magere troost aangezien dit nooit een zekerheid gaf. Rond de middag mocht ik bellen. Ik had een goede startwaarde en hoefde geen tweede bloedname. Ik werd ontslagen bij mijn fertiliteitsarts en mocht weer bij mijn vertrouwde gynaecoloog gaan voor de verdere opvolging. 29 mei werd de eerste echo ingepland. Na het neerleggen van de telefoon voelde ik me toch verslagen. Geen tweede bloedname om te weten of het HCG genoeg verdubbelde om de twee dagen en pas een echo op acht weken zwangerschap?! Ik haalde nog nooit eerder de zeven weken! Het aanhoudende licht bruinverlies maakte me trouwens echt doodsbang. Die associatie geeft mij posttraumatische stress!

11 mei belde ik toch maar het ziekenhuis. Ik trok het niet. Gelukkig begreep mijn gynaecoloog me en mocht ik ertussen komen. We zagen het hartje op vijf weken + zes dagen. Blijdschap en opluchting!

5w6d zwanger

Voor het bruinverlies werd weer geen reden gevonden, net als de vorige keren. Dit zal misschien toch gewoon normaal bij mij horen als ik zwanger ben zeker? Ik prentte het me zo in. Een week later volgde nog een echo, perfect op schema en alles ok. Het hartje klopte goed. Ik was zes weken + vier dagen, de termijn waarbij het de vorige keer fout ging. Het bruinverlies was ook quasi gestopt.

6w4d zwanger

We hadden, een tijdje voor we wisten dat we zwanger waren, een weekend geboekt naar Bordeau. Het was welkom maar tegelijk voelde ik me zo onzeker om in mijn situatie weg te gaan van mijn veilige thuishaven. Toch deden die enkele daagjes deugd. Het deed het wachten, op de volgende cruciale echo, wat minder lang duren. Ik probeerde te geloven dat ik écht zwanger was en dat ik het ging blijven deze keer. Na de septumresectie moest dit toch gewoon lukken nu? Onze verwachtingen lagen wat hoger nu we dachten dat de boosdoener (septum) weggenomen werd. Ik was voorzichtig, lette op wat ik at, waste goed mijn handen overal, enz…

Door de angst mocht ik wekelijks gaan voor een echo tot we aan twaalf weken zouden raken. Intussen was ik in moederschapsbescherming gezet door mijn werkgever en hoefde me dus ook geen zorgen meer te maken over het werk. Dat voelde wel dubbel aan. Hoe kon ik genieten van die moederschapsrust met al mijn angst en onzekerheid of ik wel moeder zou mogen worden? Ik was zeven weken + 4 dagen zwanger. Bijna aan die beruchte acht weken-echo! Zou het hartje eindelijk verder kloppen na zes weken + vijf dagen zwangerschap, of niet?

23 mei was de dag van de beslissende echo… De avond voorheen ging ik met een bang hart slapen. Tig keren op een dag controleerde ik of mijn borsten nog evenveel zeer deden en of ik wel nog genoeg symptomen voelde. Ik leek wel een rondlopende zwangerschapstest! Die ochtend, om 7u45, was het muisstil tijdens de echo. Ik voelde me onbehaaglijk worden, de grond zakte weg onder me. Het was nog vroeg, maar we waren klaarwakker. Ik zag het hartje niet meer kloppen en zei dit luidop, droog, nog voor m’n gynaecoloog iets kon uitbrengen. Hij kon het enkel maar, zoekend naar de juiste woorden, bevestigen. Ook hij zat er wat verslagen bij. De nachtmerrie was terug. Weer was het op slag voorbij, op zes weken en vijf dagen zwangerschap. Één dag zijn we verder geraakt dan de vorige keer verdomme! Op één klotedag na was ons kindje weer gestorven. Waarom steeds die termijn? Waarom wéér wij? Waarom lukt het nu ook niet na de operatie? Waarom? waarom?! WAAROM???!!!

6w6d missed abortion

25 mei was het opnieuw tijd om afscheid te nemen. Weer werd ik door die kille operatiegangen het fel verlichte operatiekwartier binnengereden. Ik was al verdoofd voor ze de echte verdoving toedienden. Iedereen wist waarom ik er lag, ze werden er stil van. De anesthesist was zichtbaar onder de indruk en heel lief toen hij mijn dossier nakeek en zag dat ik er voor mijn derde curettage en vierde miskraam lag. Ik kon niet huilen die dag. Mijn hart huilde des te harder…

Tot op vandaag voel ik me nog steeds gelaten over wat ons opnieuw moest overkomen. De tranen hebben al rijkelijk gevloeid. We zijn nu zeven weken later en het HCG is eindelijk niet meer detecteerbaar op een test. Tot deze week kon ik de zwangerschap niet afronden. Tot begin deze week zat het zwangerschapshormoon nog in mijn lijf en zag ik een tweede lijntje op de test. Precies alsof het me deze keer helemaal niet wou loslaten. Het is de grootste mindfuck om je nog zwanger te voelen als je het niet meer bent.

Intussen hebben we de stap gezet naar een psychotherapeute, gespecialiseerd en ervaringsdeskundige in fertiliteit en herhaalde miskramen. Ik mocht in het ziekenhuis gaan bij een psychologe, een heel vriendelijke mevrouw, maar als rookstopbegeleiding en cardiorevalidatie je specialiteit zijn denk ik niet dat je weet waarover ik het heb? Mijn vriend werd zelfs niet mee gevraagd op gesprek, hij voelde zich gepasseerd. Terecht. Ook hij verloor weer een kindje! Bij die psychotherapeute voelden we ons meteen goed. Ze hoorde ons, tussen wat we vertelden en wat we voelden. Ze begreep wat we meemaakten, hoe rauw en negatief het ook klonk. Van haar mocht ik kwaad zijn, mocht ik lelijke dingen zeggen, moest ik het allemaal niet verbloemen. Dat we als man en vrouw ook anders rouwen is normaal. Nu gaan we bij haar op tijd en stond langs gaan, omdat het nodig zal zijn, zeker bij een volgende poging. Weer zwanger worden, in onzekerheid of het kindje zal overleven, kunnen we zonder begeleiding niet meer aan. Het was een hele stap om tot dit besef te komen. Je bent geen zwak persoon als je hulp nodig hebt, dat heb ik moeten leren aanvaarden. Zolang het nodig is zullen we haar raadplegen.

Na deze missed abortion moesten we opnieuw naar het UZ Leuven. Meer konden ze niet voor ons doen dan al werd gedaan. De 3D-echo toonde wel aan dat de operatie goed gelukt was, wat een opluchting was. Na het zien van de resultaten van mijn HSG-onderzoek, enkele maanden voordien, was ik heel erg geschrokken. Mijn baarmoeder zal dus altijd hartvormig blijven, helemaal goed krijgen is niet mogelijk. Er was ook nog wat (vermoedelijk) miskraamrestweefsel zichtbaar, dit zou met een volgende menstruatie moeten meekomen. Het kindje genetisch onderzoeken is volgens hen nog niet mogelijk omdat het te vroeg in de zwangerschap fout gaat. Wel willen ze eventueel, bij een volgende missed abortion, kijken met een cameraatje in mijn baarmoeder waar het dan ingenesteld zit. Hierdoor besloten we om toch eens naar de VUB in Jette te gaan om hun advies in te winnen. We hoorden al zoveel succesverhalen van hen, dus waarom zouden we het niet proberen?

Onze opluchting was groot toen we een tweetal weken later al op consultatie konden! Jette is bekend/berucht om zijn lange wachttijden. De gynaecologe daar was erg vriendelijk. We kregen te horen dat ze daar wel genetisch onderzoek kunnen doen op het vruchtje, dat het niet te vroeg is op zes-zeven weken zwangerschap. Ze hoopt natuurlijk dat we het niet opnieuw zullen moeten ondergaan en dat het dus niet nodig zal zijn. Indien wel, dan halen zij het vruchtje uit mijn baarmoeder om te testen. Is er genetisch iets fout, dan wordt het, bij een volgende poging, IVF+PGS (pre-implantatie genetische screening). Komt er niks uit, dan verder met menopurspuitjes. Raken we niet zwanger na een aantal pogingen, dan wordt het onmiddellijk IVF. IUI zouden ze overslaan aangezien het geen meerwaarde zou geven aan onze situatie om zwanger te geraken. Om het restweefsel kwijt te geraken schreef ze een maand de pil voor om zo een bloeding uit te kunnen lokken, aangezien ik uit mijzelf geen cyclus heb (PCOS). Sowieso is het niet aangeraden opnieuw zwanger te worden voor ze zeker zijn dat mijn baarmoeder vrij is van alle risico’s. Ze nam mijn aantal curettages en operatie (septumresectie) heel serieus. 24 juli aanstaande krijg ik dus een hysteroscopie, zonder verdoving (!), met bioptie. Zonodig, als blijkt dat er weefsel weggenomen moet worden, brengen ze me toch nog onder narcose en wordt het een operatieve hysteroscopische ingreep. Bij mogelijke toekomstige missed abortions raadt ze de pillen aan om het miskraam op te wekken, liefst géén curettage meer.

In het CRG Jette is er een fotomuur. Allemaal foto’s van wondertjes die daar werden ontstaan. Mijn vriend moest bekomen van zijn bloedname en had op de stoeltjes er vlak voor plaatsgenomen. Hij zei:” Zie je dat? Daarom moeten we verder vechten en niet opgeven!”. In de cafetaria hoorden we het liedje van Swedish House Mafia “Don’t you worry child, see heaven’s got a plan for you.” Ik geloof niet in God, maar ik hoop dat er inderdaad ergens iets is die het wonder voor ons in petto heeft. Eerst even pauze, emotioneel aansterken en zorgen voor onszelf. In September gaan we er terug tegenaan.

9a456779a2e300afc0852b76200cecad726261929.jpg

8 gedachten over “Don’t you worry child. See heaven’s got a plan for you…”

  1. wat een verhaal, ik herken bepaalde dingen heel goed! het is goed dat je naar een psycholoog gaat, en dat je je reis verder zet, met hoop en wanhoop…
    waarom het misloopt, er is niet altijd een verklaring voor, ook bij ons niet, maar nu ik me in het spirituele wat meer ‘getraind’ heb heb ik toch wel wat antwoorden gekregen…
    als coach en ervaringsdeskundige kan ik je alleen maar zeggen, jullie zijn heel sterk en verlies nooit je droom en hoop! zorg er wel voor dat het niet té krampachtig gaat worden!
    heel veel liefs voor jullie!

    Like

  2. Ik duwde te snel op enter 🙈. Ik heb mezelf dus overtuigd om opnieuw yoga te doen. Heb het een tijd geleden gedaan maar door omstandigheden kwam ik er dus niet meer toe. Nochtans deed het me goed. Deze week heb ik de koe bij se horens gevat en mijn matje terug boven gehaald. Ik bouw het rustig weer op maar ondervind nu alweer de voordelen. Zoals ik zei ben ik niet gelovig in God, maar ben wel wat bijgelovig dat er iets is. Wat dat is weet ik niet, maar ik hou ervan om tekens te zien om me heen. En ook daarin hoop ik wat redenen te vinden, al is het voor mijn gemoedsrust. Het spirituele spreekt me dus ook wat aan. Dat krampachtige is niet altijd te omzeilen, maar ik doe mijn best. Het is het ergst na een nieuwe klap, daarna ebt het weer wat weg. Bedankt voor je reactie ❤

    Liked by 1 persoon

  3. Met tranen in mijn ogen lees ik jullie verhaal. Heel veel sterkte gewenst om dit verlies weer een plek te geven in jullie leven en in jullie hart. Blijf vertrouwen en goede moed houden voor de toekomst en vind vooral steun bijelkaar ❤️

    “Verdriet toelaten is ook een vorm van sterk zijn”

    Like

  4. oh Yoga is een goede zaak, en zeker als je het al hebt gedaan! goed voor alles (denk ik)
    ik ben ook niet gelovig hoor, maar ergens had ik toch altijd een stemmetje, dus ik ben intuitief gaan zoeken, en heb wel wat gevonden, maar, ik ben van nature al met ‘die dingen’ bezig, dus een logische stap.
    je mag me altijd even contacteren hoor…
    ja dat krampachtige, je kan er idd niet omheen, maar nu je yoga doet dan…
    en wat doet je vriend om te verwerken?
    veel liefs terug

    Like

  5. Iedere keer breekt mijn hart mee met jullie Lotje en Anton, blijf de moed houden en vertouwen hebben..hou van elkaar en steun, jullie zijn een prachtig koppel en verdriet hebben is hierbij volledig normaal en moet je toelaten. Dikke knuf mama xxx

    Like

  6. Hoi , wat ik lees gaat terug door merg en been, (ikzelf ben geholpen dr psycho2 een super groep , is wel in Roeselare. ) Is wel vr nu iets anders maar mijn miskraam kwam ook aanbod, en dit had ik nog niet verwerkt al was het al 17 jaar geleden.

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s