ICSI, IVF, Kinderwens, PGS, Preimplantatie genetische screening, Vruchtbaarheidsbehandeling

IVF-PGS

We zijn dinsdagavond thuisgekomen van tien enorm deugddoende daagjes in de Ardèche en de Drôme. Even leek het erop dat we misschien niet gingen kunnen gaan. Anderhalve week voor ons vertrek moest ik, zoals ‘k in mijn vorige blog vermeldde, opnieuw geopereerd worden aan mijn baarmoeder (verwijderen septum en miskraamrestweefsel). Die ingreep verliep niet ok. Ik vertel er straks verder over in deze blog. Terug naar Frankrijk dus, O ‘la Douce France’. Ja ze was heel zacht voor ons. Tien heerlijke dagen vol warmte, zon, liefde, gezelschapsspelletjes, wandelingen, plaatselijke poezenliefde en gewoon even niks doen en alle stress lossen. Het was zo welkom. Ook konden we weer andere plannen maken naast ons traject. We hebben zo vaak stilgestaan de laatste 2,5 jaar dat we onszelf wat nieuwe doelen hebben vooropgesteld, voornamelijk gericht op ons huis die we gaan opknappen.

img-20180818-wa00021547878147.jpg
img_20180814_153233_6601652197090.jpg

Ik verzamelde op reis stekjes van vetplantjes en cactussen die groeiden in de tuintjes waar we logeerden. Tijdens wandelingen verzamelden we ook wat zaden van bloeiende struiken. De stekjes heb ik intussen bij ons thuis in potten geplant en de zaadjes gaan we volgend voorjaar zaaien en zien of daar uiteindelijk iets uit komt. Geen souvenirs dit jaar maar hopelijk bloeiende herinneringen!

Gisteren hadden we ook nog onze geplande “instuif”. We wonen hier nu bijna negen maanden dus dat moest dringend eens gebeuren. Tevens kwamen we tot de conclusie dat onze garage dé partytent bij uitstek is bij plots regenweer! Opnieuw een doel voor ons om de garage wat te pimpen zodat we daar later nog feestjes kunnen geven, maar dan in een wat aangenamer kader dan nu tussen de verhuisdozen, bloempotten en spinnenwebben… Het werd een super, ongedwongen avond vol blije vrienden, plezier, lekkere BBQ-worsten en leuke kadootjes! Een bepaald kadootje sprong er voor mij wel uit. Het waren natuursteentjes in een zakje om bij je te dragen. De steentjes hebben een bepaalde beschermende kracht of bevorderende werking op de vruchtbaarheid. Ik had hier nog naar zitten zoeken op reis maar niet gevonden en nu kreeg ik ze gewoon kado. Ik vond het een geweldig mooi gebaar dat iemand hieraan dacht. Het is misschien bijgeloof voor de ene maar ik geloof wel in de kracht van de natuur en alle beetjes helpen. Bijgeloof en tegelijk nuchter blijven eronder kunnen perfect samen vind ik.

Terug naar ons trajectverhaal. We wilden pauze nemen na ons miskraam in mei laatstleden. Even alles loslaten en niet bezig zijn met fertiliteit. Dan komen we op de dag van vandaag en beseffen we dat er in de laatste 3 maanden weer veel te veel is gebeurt om wederom niet echt van een pauze te kunnen spreken…

Eerst was er het proberen te begrijpen wat ons opnieuw overkwam. Deze missed abortion kwam ietsje harder binnen dan de vorige keren omdat we gewoonweg veel meer hoop hadden na de septumresectie van vorig jaar, dat het nu wel goed zou lopen. Daarbij kwam de hele papierwinkel voor de mutualiteit erbij om mijn moederschapsbescherming en overschakeling arbeidsongeschiktheid te regelen. Wat een gedoe, veel heen en weer geloop met papieren en telefoneren om dit ok te krijgen. Weken heeft het geduurd tot we telefoon kregen van de mutualiteit terwijl ik in het ziekenhuis lag. Anton moest de gsm aannemen omdat ik nog te murw was na de ingreep. Ze zeiden dat het niet klopte dat ik geen bewijs gekregen had aan het loket en dat ze gingen nakijken wat er fout gelopen was. Ze gingen me ook zeker geen laattijdigheid aansmeren (Anton had het hen eens goed gezegd…) zoals eerder vermeld in een brief. Als zij hun werk niet secuur doen moet ik geen slachtoffer zijn daarvan toch? Op reis kreeg ik gelukkig bericht dat de papieren in orde waren en dat ze de berekening gingen doen om tot storting over te gaan. Een dag of twee later stond het inderdaad op mijn rekening, hallelujah! Tot we thuis kwamen deze week na onze reis… Wéér een brief dat er (mogelijks) een datum niet klopt… Ik trek die door de telefoon denk ik…

Dan de operatie… Eerst nog even bij de verpleegkundige langs gemoeten voor wat administratie en mijn parameters vooraleer we naar de kamer mochten. Daar mocht ik opnieuw zo’n leuk operatieschortje aan en kort erna kwamen ze me al halen. De gangen waar ik passeerde waren allemaal nieuw voor me, nog niet vertrouwd. Gelukkig had ik hier ook zicht op een klok in de operatiewachtzaal om de minuten af te kunnen tellen tot het aan mij was. De operatieverpleegkundige kon goed prikken, ze zat meteen goed met het infuus. Wauw en dat met mijn triestige aders waar iedereen altijd mee klooit! Ik dacht al: “Als alles maar zo vlotjes kan verlopen vandaag.”… Little did I know. Op de operatietafel scheen de lamp terug fel in mijn gezicht en ik probeerde me te concentreren op de omgevingsgeluiden, net als vorige keren. Ik voelde dat de verdoving me draaiierig liet worden, ettelijke seconden later was ik weg. Ik weet niet of ik die zon gezien heb die ze me toewensten tijdens mijn slaapreis, maar bij het ontwaken kon ik het al horen donderen in Keulen…

In de ontwaakzaal voelde ik me heel erg dof, heel zuur en zwaar. Ik voelde dat ik een blaassonde had. “What the f*ck?”, schoot het door mijn hoofd… Dit had ik de vorige keer toch niet?! De verpleegkundigen kwamen regelmatig naar me zien en noteerden op een fiche. Ik hoorde piepgeluiden naast me, ik hing aan een monitor. Ook het zuurstofmasker stond nog op. De ingreep zou maar een halfuurtje duren ongeveer. Dus als ik rond 9u30 naar de operatiezaal werd gebracht moest het nu ongeveer rond de middag zijn met de tijd van het ontwaken erbij gerekend? Ik kreeg zicht op een klok in de verte en zag dat het al na 14u was. Huh, zo laat al? Toen ik wat wakkerder was kwamen de verpleegkundigen van de afdeling mij halen. Bij de overdracht ving ik op dat ik neurologisch opgevolgd moest worden. Ze spraken op fluistertoon dus ik kon er maar weinig van horen. Terwijl we door de gangen reden op weg naar mijn kamer, waar Anton me al op zat te wachten, vroeg ik of er iets mis was. Ik voelde de sfeer gewoon aan dat er iets was. De verpleegkundige antwoordde ietwat aarzelend dat mijn vriend reeds op de hoogte was, dat de dokter bij hem al langs was geweest met uitleg en dat ik die avond niet naar huis kon. Ow wacht, wat is er mis met me? Ik kreeg het even benauwd. Op de kamer kwam Anton direct naar me toe, ook hij was aan het zoeken naar de juiste woorden om te vertellen wat er tijdens de operatie gebeurd was. Toen viel het woord. Mijn baarmoeder was toch geperforeerd geraakt. Wat hij daarna probeerde te vertellen heb ik niet meer gehoord want ik moest even onbedaarlijk hard huilen. De verpleegkundigen liepen meteen naar buiten om ons wat privacy te gunnen. Ik dacht dat het voorbij was, dat mijn baarmoeder kapot was. Dat we onze kinderwens voorgoed mochten opbergen. Na een dikke knuffel van Anton probeerde hij het een tweede maal uit te leggen. Ik moest geen bang hebben. Ze vergeleken het met een keizersnede. Hierbij wordt de baarmoeder opengesneden om de baby eruit te krijgen, die vrouwen krijgen nog perfect kinderen nadien. Dat was precies wat ik moest horen op dat moment. Natuurlijk was mijn baarmoeder niet kapot, maar gewoon het feit dat wat kon mislopen, qua complicaties, opnieuw effectief bij me gebeurde was de druppel van een overvolle emmer van de al even helse afgelopen periode.

Dokter De Vos kwam nog terug om ook mij even te kunnen zien en spreken. Hij gaf dezelfde uitleg als die van Anton. Er zat meer miskraamweefsel dan aanvankelijk gedacht en dat veroorzaakte vermoedelijk een perforatie, niet het verwijderen van het septum wat eerst als mogelijk risico voor perforatie werd aanzien. Er liep plots veel water weg uit mijn baarmoeder tijdens de ingreep, vandaar het vermoeden van de perforatie. Hij was enorm bezorgd en wou me zeker niet huiswaarts laten gaan die avond zodat ik aan een AB-infuus kon blijven liggen in het ziekenhuis. Vervolgens werd ik naar een andere kamer overgebracht op een andere afdeling. Het was een kamer alleen. “fijn”, dacht ik. Een rustige nacht. Bleek dus dat er een zwaar dementerende meneer in de kamer naast mij lag met roep- en smeergedrag… Mijn nachtrust in een ziekenhuis is sowieso al een no-no. Ik moest dus vaak lachen met wat ik hoorde tijdens de nacht wanneer ze in de kamer naast mij bezig waren. Zo herkenbaar vanuit mijn eigen werk als verpleegkundige in een rusthuis.

Ik moest echter vier dagen blijven door een veel te lage bloeddruk en te hoge CRP in mijn bloed. De CRP in mijn bloed daalde wel, maar heel traag waardoor ze geen risico wilden lopen door me naar huis te laten gaan, Ieper lag te ver. Moest ik op een boogscheut wonen gingen ze me misschien wat eerder laten gaan. De eerste twee dagen kon ik mijn bed niet uit. Met een bloeddruk van slechts 7.5/3.5, op zijn laagst, mocht ik niet rechtstaan, en al zeker niet alleen. Op dag 3 werd die vervelende blaassonde verwijderd en werd ik wat later door de verpleger begeleidt naar de wc. Even een zuur gevoel maar dit ging snel over.

img_20180801_180709_3311804937759.jpg

Na het verwijderen van de sonde had ik meer bewegingsvrijheid en lukte het al beter om af en toe es recht te staan. De zakjes AB en pijnstilling werden af en aan aangehangen zodat de pijn draaglijk bleef. Ik mocht zwaardere pijnmedicatie vragen zonodig maar wou het niet omdat ik al groggy genoeg was door mijn lage bloeddruk. Op dag vier eindelijk het nieuws dat ik naar huis mocht, dat mijn CRP voldoende gedaald was om geen gevaar meer te zijn om een sepsis te doen en dat mijn bloeddruk tijdens de laatste nacht weer stabiel werd. Ik stapte, voor we naar huis vertrokken, nog eens tot bij het raam waar ik elke avond vanuit mijn bed de zon zag onder gaan en zag aan de andere kant het Atomium.

Van ‘a room with a view’ in het ziekenhuis nog wel gesproken! De rit naar huis was even hobbelig door de hittegolf die heerste en mijn flauwte, maar wat was ik blij dat ik terug bij ons thuisje was!

Het verdict dat we sowieso verder moeten met IVF+PGS viel ook. Meer uitleg over de procedure en het verloop voor ons krijgen we pas op de counseling 27 september. Gelukkig kunnen we voor bloednames en echo’s bij onze gyneacoloog verder gaan voor de opvolging. Zo moeten we niet meermaals in de week naar Jette rijden want weg en weer rijden alleen al neemt een halve dag in. Voor bepaalde zaken gaan we sowieso naar Jette moeten. De PGS-test wordt persoonlijk gemaakt, wat even kan duren voor ze die gecreëerd hebben. Ik vrees dat onze pauze hierdoor, ongewild, heel wat langer gaat duren vooraleer we gaan kunnen starten. Door de fragiliteit van mijn baarmoeder, gebleken tijdens de ingreep, willen ze niet meer wachten tot ik opnieuw een missed abortion krijg. Ze willen niet meer moeten curetteren in mijn baarmoeder. Ze willen het proces voor zijn door PGS, preimplantatie genetische screening, te doen op de embryo’s ontstaan na IVF/ICSI. Enkel een gezond topembryo gaan ze dan terugplaatsen in mijn baarmoeder. Wordt het weer een missed abortion, dan is het embryo niet de oorzaak maar dus wel mijn baarmoeder. Dan wordt het op goed geluk verder proberen, denk ik, tot het uiteindelijk lukt. Daar wil ik echter nog niet te veel over nadenken. Een curettage wordt in dat geval niet meer voorgesteld. Ik zou dan pillen moeten nemen om het miskraam op te wekken zodat het vruchtje uitgedreven kan worden. Iets wat we hopelijk niet moeten meemaken want na de ervaringen te lezen van de vrouwen, die ik volg op instagram en de facebookpagina ‘De verdwaalde ooievaar’, die het reeds doormaakten blijkt dit een pijnlijke en traumatische ervaring.

Als laatste nog even vermelden dat de verpleegkundigen, het onderhoudspersoneel, de logistiek én de artsen daar allemaal even vriendelijk waren. Het mag gezegd worden, geen enkele opmerking heb ik. Allemaal waren ze ontzettend zorgzaam en begripvol. Vier artsen heb ik aan mijn bed gehad (Prof. De Vos, Prof. Blockeel, Dr. Deckers en Dr. Popovic) en ze waren alle vier even goed op de hoogte. Misschien wat raar voor de ene om telkens een andere dokter te zien, maar voor mij weer het bewijs dat er erg multidisciplinair wordt omgegaan met hun patiënten. Prof. Herman Tournaye is afdelingshoofd van het CRG in Jette. Misschien zegt zijn naam jullie wel iets na het zien van het programma ‘Topdokters’ op Vier. Gisteren bekeek ik de opname van de herhalingen die ze momenteel uitzenden.

Dr Tournaye topdokters
Dr Tournaye topdokters


Hij vertelde over een koppel die hij eens terug tegenkwam in het ziekenhuis die net opnieuw een miskraam hadden gehad. De man was een beer van een vent. Als arts sprak hij op TV, met tranen in zijn ogen en een krop in de keel, hoe die beer van een vent huilde om het kind dat ze net wééral waren verloren. Dat dat pijn is tot in het diepste van je ziel. Prof. Tournaye vergeleek een miskraam krijgen met hetzelfde rouwproces die je doormaakt na een overlijden of het doormaken van bijvoorbeeld een zware ziekte als kanker. Dat fertiliteitsgeneeskunde geen luxegeneeskunde is en wie dat wel durft te beweren het misbegrepen heeft. Hij kon het niet beter zeggen!

Eerder deze week las ik nog, de vaak ongelofelijk grove, reacties op een artikel over een Amerikaans lesbisch koppel die via IVF en na herhaalde miskramen eindelijk een kindje konden krijgen. Klik even op de link (of kopieer in google), lees het artikel en lees vooral ook even de reacties onder het artikel. LINK: https://www.hln.be/nieuws/buitenland/1-616-spuiten-7-ivf-behandelingen-en-3-miskramen-maar-nu-is-er-eindelijk-een-dochtertje~ab580bc2/. Die mensen hebben het dus duidelijk misbegrepen. Gelukkig zijn ze in de minderheid! Klik op de foto om naar het koppel hun facebookpost zelf te gaan!
https://www.facebook.com/packerfamilyphotography/photos/a.305216839634017/1168358496653176/?type=3

5 gedachten over “IVF-PGS”

  1. Tranen in mijn ogen kreeg ik bij het lezen van je blog, woorden kom ik tekort. Wat ik jullie wel wil zeggen is “blijf geloven en hopen en geef jullie wens niet op” Veel liefs Evelien

    Like

  2. We blijven mee duimen met jullie, wat schrijf jij dat mooi neer Lotje, mama en papa blijven erin geloven en jullie mogen ook niet opgeven maar verder vechten zoals jullie nu al zolang doen! Dikke knuffel xxx

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s