ICSI, IVF, Kinderwens, PGS, Preimplantatie genetische screening, Vruchtbaarheidsbehandeling

Geen kind is zo aanwezig, als het kind dat wordt gemist…

Mijn traanklieren werken nog perfect. Dat werd me de laatste dagen opnieuw duidelijk. Ik voel dat ik opnieuw een moeilijkere periode tegemoet ga, misschien wel eigen aan de tijd van het jaar met de donkere dagen in het verschiet. Oktober is Pink Ribbon maand of borstkankermaand, maar velen weten niet dat oktober ook de maand is waarin aandacht gevraagd wordt voor zwangerschapsverlies, miskramen, doodgeboorte en sterfte kort na de geboorte (pregnancy and infant loss, PAIL, awareness month ). Ook dit heeft een Ribbon, een blauw-roze (jongen en meisje). Op 15 oktober trekt er een golf van licht (wave of light) over de wereld door om 19u een kaars (of meerdere) aan te steken voor PAIL. Ook elke tweede zondag in december wordt ‘Wereldlichtjesdag’ gehouden door een kaars aan te steken voor alle overleden kindjes, gelijk welke leeftijd. Wie mijn blog volgt weet dat ik de laatste 2 jaar hieraan meedoe. Dat we dit jaar reeds vier kaarsjes moeten aansteken breekt mijn hart. Binnenkort is november daar, de maand waarin ons tweede kindje moest geboren worden. Vandaag moest er ook al een peuter van anderhalf jaar (eerste kindje) en een baby van zeven maanden (derde kindje) aanwezig zijn en zou ik alweer zes maand zwanger geweest zijn van ons vierde. “Geen kind is zo aanwezig, als het kind dat wordt gemist…” – Manu Keirse.

Deze slideshow heeft JavaScript nodig.

Gelukkig was er ook een positief bericht. Tijdens het drogen van mijn tranen en het troosten door zei dr. Schutyser dat we, in afwachting van een terugplaatsing, alvast mochten starten met de eerste ICSI-PGS poging en we dus “embryootjes mochten maken”. Het klinkt erg banaal op die manier, alsof een embryo een ding is die je als een bouwpakket in elkaar zet. Maar ik was toch ergens opgelucht dat dit al kon en dat er geen wachttijd was voor het maken van een persoonlijke PGS-test, zoals dat bij PGD wel zo is. Bij PGS gebeurt er nooit een verse terugplaatsing na de pick up (eicelpunctie). Een verse terugplaatsing van een embryo vindt 3-5 dagen na de pick up plaats. De overige embryo’s (indien er zijn) worden ingevroren en worden cryo’s of in het lotgenotentaaltje eskimootjes. Een cryo wordt dus in een latere cyclus teruggeplaatst. Aangezien we toch drie maanden moeten wachten om zwanger te mogen worden maakt dit alvast niet het grote verschil, maar wel voor het herstel van mijn baarmoeder. Als blijkt dat in januari mijn baarmoeder ok is, dan kunnen we de medicatie opstarten voor een embryotransfer in artificiële cyclus. Is het nog steeds niet ok, dan gaan ze kijken wat er moet gebeuren. Net dat laatste boezemt me wat angst in…

Heel wat nieuwe termen zijn we rijker. Tijdens de IVF-counseling scheurde ons hoofd open. Zo veel informatie die op je af komt. Ook de vragenlijst die je moet invullen over wat er met boventallige embryo’s moet gebeuren die niet meer teruggeplaatst gaan worden. Vragen waar andere koppels niet moeten bij stilstaan. Vragen zoals: Mag er nog een terugplaatsing gebeuren als de partner sterft? Of als de vrouw sterft wat moet moet er met de embryo’s gebeuren? Schenk je ze aan de wetenschap? Doneer je ze aan andere wenskoppels? Moeten ze vernietigd worden? Indien keuze voor de wetenschap welke domeinen mogen toegepast worden? Enzovoort… Je krijgt wel wat tijd om deze te beantwoorden maar je kunt begrijpen dat dit geen evidente denkoefening is. Gelukkig mag je op bepaalde antwoorden wel terugkomen als je je bedenkt. Om jullie ook wat wijzer te maken in het IVF/ICSI-gebeuren leg ik kort even uit wat er ons te wachten staat de komende maanden.

10 oktober moet ik gaan voor een bloedname. Indien bepaalde hormonen laag genoeg staan (er is geen eisprong geweest) mag ik hoogstwaarschijnlijk starten met spuiten. Indien uit mijn waarden blijkt dat ik wel een (verwaaide spontane) eisprong had, dan moet ik mijn maandstonden afwachten en moet ik op dag 2 van mijn cyclus, na eerst nog een bloedname en confirmatie vanuit Jette, starten met spuiten. Indien ze toch beslissen dat ik beter aan de pil ga, dan moet ik twee weken de pil nemen en op dag 5 na pilstop, na eerst nog een bloedname en confirmatie vanuit Jette, starten met spuiten. Je begint er dus niet zomaar lukraak aan… Na de counseling mocht ik mijn spuiten gaan ophalen in de apotheek van het ziekenhuis. Dat moet altijd zo want anders krijg je geen terugbetaling van de mutualiteit. Die bedragen zijn trouwens niet om te lachen. Ik heb voor meer dan duizend euro aan medicatie mee…

Als de confirmatie om te starten er is moet ik elke avond op hetzelfde tijdstip, gedurende zes dagen, Puregon subcutaan in mijn buik spuiten. De spuit lijkt op een insulinepen en is dus heel gebruiksvriendelijk. Puregon zal mijn eierstokken stimuleren om veel eitjes aan te maken. Op dag zeven komt er een tweede spuit bij, Orgalutran, die ik elke ochtend op hetzelfde tijdstip subcutaan in mijn buik moet spuiten. Orgalutran zal het vroegtijdig springen van de eitjes (ovulatie) onderdrukken zodat ze genoeg tijd krijgen om te rijpen en talrijk te worden. Deze spuitjes lijken op de spuitjes met bloedverdunners zoals Fraxiparine en Clexane. Tijdens het zetten van deze twee inspuitingen zal ik heel regelmatig op echo en voor bloedname moeten gaan, lees om de 1-2 dagen ongeveer, te zien hoe snel de eitjes groeien. Op een bepaald moment zullen er genoeg eitjes beschikbaar zijn en dan moet ik nog 2 spuitjes Gonapeptyl subcutaan inspuiten op een strikt tijdstip die Jette doorgeeft (dit kan midden in de nacht zijn ook!). Het tijdstip is erg belangrijk en moet echt op dat moment gebeuren want het zorgt voor het stoppen van de onderdrukking en stimulatie van je eierstokken en dus het vroegtijdig springen van de eitjes. Kort nadien, ongeveer een 36u later, gaat de pick up door. Mijn vriend moet zich dan ook aanmelden voor een staal zodat ze ICSI kunnen toepassen.

images

ICSI is het inbrengen van één zaadcel in één eicel, anders nog bij IVF dus waar het staal bij een eicel gebracht wordt in een petrischaaltje en de bevruchting door een versmelting in vitro moet gebeuren. Laat me er hier alvast geen wetenschappelijke tekst van maken maar voor velen is het nog een beetje onduidelijk welk proces wij moeten ondergaan, vandaar de verduidelijking qua verschil. Na de pick up gaan ze, op dag 5 na de bevruchting, PGS (preimplantatie genetische screening) toepassen op de overgebleven embryo’s. Diezelfde dag gaan ze de vriezer in want langer kunnen ze niet overleven indien ze niet in de baarmoeder gebracht worden. Hopelijk krijgen we dan, in afwachting van de terugplaatsing, goed nieuws dat er genoeg gezonde embryo’s over zijn voor terugplaatsing en dat er genetisch niets fout gevonden is. Hoe meer embryo’s per poging, hoe meer kans op terugplaatsing en hoe meer kans dat er een blijvertje tussen zit.

De stimulatieperiode is heftig vertelde de vroedvrouw me tijdens de counseling. Je kunt veel buiklast krijgen en een gezwollen opgezette buik. Dit is een normaal teken dat je eierstokken groeien. Het mag alleen niet te heftig worden want dan kan er risico zijn op OHSS, het ovarieel hyperstimulatiesyndroom of overstimulatie en dat kan levensgevaarlijk zijn. De bloedvaten in je eierstokken raken hierbij beschadigd door de extreme zwelling. Vocht, eiwitten en elektrolyten lekken dan uit de bloedvaten in de buikholte. Het bloed in de bloedbaan dikt in en wordt stroperig. Dit geeft een verhoogd risico op stolsels in de bloedbaan, wat de doorbloeding van vitale lichaamsorganen in gevaar kan brengen en je dus een beroerte kan doen. Een ziekenhuisopname bij overstimulatie, zowel mild als extreem, is daardoor bijna altijd onvermijdelijk. Soms gebeurt het dat je tijdens de stimulatie, o.w.v. dit risico, moet rusten van het ziekenhuis. Het is niet te voorspellen bij wie de klachten zullen optreden want elke vrouw reageert anders op de hormoonbehandeling. Het risico is het grootst bij jonge vrouwen (<35j), slanke vrouwen, vrouwen met PCOS, vrouwen die al eens eerder OHSS hadden, bij rijping van een groot aantal eicellen en bij een snelle stijging van het hormoon oestrogeen. Als je weet dat ik 33 jaar ben, slank gebouwd, PCOS heb en op Clomid al reageerde met meerdere eicellen tegelijk (wat niet mag) dan ben ik er al bang voor…

20180927_150758.jpg

Toen we na de counseling thuiskwamen kreeg ik het moeilijk na het uitstallen van de verschillende dozen met spuiten en het absorberen van alle informatie waarmee we die ochtend overspoeld werden. Al die spuiten moeten in mijn buik terechtkomen. Het wordt een landkaart en ik wil er nog niet aan denken welk hormonenmonster ik weer ga worden. De emoties gaan terug alle kanten opvliegen, zeg maar het prementrueel syndroom maal duizend… Ook de kostprijs van de PGS die niet terugbetaald wordt is om stil van te worden (± €3000!!). Hoewel ik toch opgelucht ben dat we de volgende maanden niet echt gaan stilstaan, is het enorm confronterend dat we al in het ICSI-straatje beland zijn, en dan weer nog niet de “gewone” procedure maar de PGS-special als toemaatje. Het lijkt voor mij een beetje het laatste stadium om een kindje te kunnen krijgen van onszelf. Ik ben me lichamelijk en mentaal aan het voorbereiden om er in te vliegen en ik dacht dat ik momenteel wat sterker stond, maar na nog een aankondiging in de vriendenkring kwam de harde realiteit dat wij voorlopig als enige kinderloze koppel overblijven…

6ca6272b73ad0ed4099de908e70280b8

Onderstaande filmjes tonen visueel wat er ons te wachten staan:

8 gedachten over “Geen kind is zo aanwezig, als het kind dat wordt gemist…”

  1. Amaai. Het zullen nog zware en spannende weken worden! Probeer de moed er in te houden en we duimen dat alles voorspoedig mag lopen!! Veel liefs!!

    Like

  2. Dit worden idd voor jullie niet te onderschatten moeilijke en emotionele weken, we steunen jullie verder mee waar we kunnen…❤

    Like

  3. Denk zeker niet dat je alleen bent… ook al lijkt het zo in je vriendenkring. We zijn helaas met meer dan we soms denken. Wij hadden 4 ICSI pogingen nodig en enkele miskramen voor ik zwanger was. Als de wanhoop nabij is, is het geluk misschien nog dichter… Ik wens het jullie toe, heel veel courage! (Ik hield mij vaak vast aan dit zinnetje: “I didn’t come this far to only come this far”, misschien helpt het jou ook…)

    Like

  4. Bedankt voor je lieve reactie! We hebben ook al gemerkt dat er veel meer mensen dit stil verdriet met zich meedragen dan we weten. Dat zinnetje is inderdaad erg toepasselijk. Nu moeten we gewoon doorbijten!♥️

    Like

  5. Amai, ik heb zoveel bewondering voor jullie. Wat jullie allemaal moeten doorstaan, is echt veel. Wij duimen mee voor jullie traject! Veel courage!

    Like

  6. Ik wil jullie een groot hart onder de riem steken! Het zullen geen gemakkelijke weken worden, maar ik weet dat jullie er keihard voor gaan gaan. Jullie hebben alvast de beste medische zorgen rond jullie, nu nog een sprankeltje geluk! Veel succes en een dikke knuffel xx

    Like

  7. Merci Mart! Deze avond bevestiging van Jette gekregen dat ik mijn regels ga krijgen (bloedresultaat wees op spontane eisprong 🎉) en dus binnenkort ga kunnen starten met de 1e poging. Heel spannend maar ben er zo klaar voor! Heel erg benieuwd en bang tegelijk wat het resultaat zal zijn. ♥️

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s