ICSI, IVF, Kinderwens, PGS, Preimplantatie genetische screening, Vruchtbaarheidsbehandeling

Showtime…

Tien oktober moest ik naar het ziekenhuis voor een bloedname. Ik was overtuigd dat ik een spontane eisprong had gehad doordat ik bepaalde symptomen voelde die ik altijd ervaar rond mijn ovulatie. Ik heb geen eigen cyclus, buiten nu en dan es een verwaaide na een halfjaar ofzo. Ben je dus geen reet mee als je “spontaan” zwanger wilt worden. Nu zou dit heel erg op het gepaste moment komen. In een spontane cyclus zouden we eerder kunnen starten met de spuitjes en geen maandstonden moeten uitlokken met medicatie. Ik bleef die dag geduldig wachten op een berichtje via het patiëntenportaal. Ik moest ook werken dus zei ik aan mijn diensthoofd dat ik mijn smarthphone, omwille van die reden, bij me moest houden. Natuurlijk was ik bang om dit bericht te missen want via het portaal moet je aangeven dat je het bericht gelezen en begrepen hebt, zo niet moet je zelf voor 18u bellen. Je kunt het al raden, het bericht kwam maar niet… Elk halfuur keek ik op mijn telefoon. Niets… Om 17u45 besloot ik maar zelf te bellen. De bloedresultaten waren binnen maar nog niet goed om te mogen starten met spuiten. Daardoor hadden ze nog geen instructies meegedeeld via het portaal. Natuurlijk wist ik wel dat ik eerst mijn maandstonden moest krijgen, maar daarom moest ik wel van hen weten of ik effectief een eisprong had gehad. Er is een verschil tussen wachten op iets waarvan je weet dat het zal komen en blijven wachten op iets die niet gaat komen en dus een duwtje met medicatie nodig heeft. Het verlossend antwoord kwam er dan uiteindelijk toch, er was een ovulatie geweest!

Mijn maandstonden hadden zich wat later keurig aangediend dus kreeg ik groen licht vanuit Jette, na een bloedname op dag één van mijn cyclus. Op dag twee mocht ik dan starten met spuiten. Drieëntwintig oktober zat ik thuis aan het kookeiland klaar, om 21u15, met mijn eerste spuit Puregon. Anton vroeg of hij mocht toekijken. Een supporter is hij wel! Het was een pen, zoals een insulinepen, waarin ik een glazen ampoule moest steken waarmee ik drie dosissen, dus drie dagen, kon spuiten. Heel gemakkelijk in gebruik, althans in normale omstandigheden. Ik installeerde de pen met de handleiding erbij en purgeerde heel secuur de naald met het horrorverhaal van mijn beste vriendin nog in het achterhoofd. Zij had vermoedelijk een slechte pen waardoor ze heel wat medicatie per ongeluk wegspoot tijdens de eerste keer purgeren. Als je weet dat één ampoule Puregon, met dus drie dosissen in, ongeveer 47 euro kost dan moet je je nu inbeelden hoe ik alles in slow motion deed om die pen spuitklaar te krijgen… Die eerste naald opnieuw in mijn eigen buik ploffen was weer een raar gevoel als je het gewoon bent dagelijks bij anderen spuitjes te moeten zetten als verpleegkundige.

Injectie Puregon

Met de Menopurspuitjes was het ook gelukt, dus haalde ik diep adem en plantte hem in mijn buik. De eerste horde was weer genomen. Deze spuitjes zouden mijn follikels doen groeien en hopelijk, naast kwantiteit, ook voldoen aan goede kwaliteit. Achtentwintig oktober kwam er dan een tweede spuit bij, Orgalutran, die zou gaan voorkomen dat mijn follikels te snel zouden ovuleren. Die zette ik om 6u ’s morgens. Ik moest vaste uren kiezen omdat ze telkens op hetzelfde tijdstip toegediend moesten worden. Met mijn vroege en late shifts wou ik dus vermijden te moeten spuiten tijdens mijn werkuren.

Dertig oktober was de eerste follikelmeting en bloedname. Er waren al keurig wat follikels aan het groeien. Oef, ik reageerde goed op de medicatie. Met de dag nam de spanning toe in mijn buik. Ik voelde als het ware mijn eierstokken groeien. Twee november opnieuw een bloedname en follikelmeting, maar er waren er niet veel meer bij gekomen. Mijn bloedresultaten gaven echter meer prijs want de dag erna, drie november, moest ik alweer voor een bloedname gaan maar geen echo meer. De gynaecoloog-assistente zei me dat de eicelpunctie nu niet meer veraf was.

IMG_20181030_073224_373

Wat heb ik die zaterdag op eieren gelopen! Deze uitdrukking mag je in dit geval ook wel letterlijk nemen (een grapje moet kunnen in dit traject, ahum ahum). Weer kreeg ik geen instructies door via het portaal terwijl het de vorige dagen telkens rond 13u ten laatste was. Ik dacht dat het lag aan het feit omdat het weekend was en er misschien ook minder personeel aanwezig was om alles bol te werken. Ik had geen medicatie meer, indien ik verder zou moeten spuiten, dus panikeerde ik dat ik niet meer tijdig in Jette zou geraken moest er bij gehaald worden. In het weekend sluit de apotheek in Jette om 16u en ik mag enkel daar mijn medicatie halen voor het recht op terugbetaling. Ik vroeg het dan maar aan mijn beste vriendin wat ik moest doen want ik was al behoorlijk aan het panikeren toen het na 15u was. Ze zei dat ik per direct zelf moest bellen, dus deed ik dat. Terwijl ik het uit aan het leggen was aan de man die opnam, en ik moet waarschijnlijk ook wat paniekerig geklonken hebben, onderbrak hij me plots.

IMG_20181103_185423_302

Hij stelde me onmiddellijk gerust dat ze bezig waren met mijn dossier, dat ik niet meer verder moest spuiten maar dat ze de exacte instructies van de arts nog moesten afwachten en me daardoor nog niets konden laten weten. Sowieso zou ik het voor 18u doorkrijgen. Ok, nog even geduldig zijn dus… Rond 18u kreeg ik het verlossende telefoontje dat om 23u stipt de twee spuiten Gonapeptyl moesten gezet worden en dat de eicelpunctie maandag, vijf november, om elf uur door zou gaan. Het was Showtime!

Maandag stond de wekker om kwart na vijf. Om zes uur stipt vertrokken we naar Jette. Ik was erg rustig en zag het wel zitten, alleen wist ik niet of het aantal

IMG_20181105_093558_603

follikels die vrijdag geteld werden voldoende gingen zijn. Ik zat ermee in dat acht/negen follikels te weinig zou zijn. Er is maar één goeie nodig zeggen ze dan, ja maar niet als je in ons geval nog PGS moet toepassen want dan gaat het in dat geval gewoon niet door. Ik liet die gedachte snel los en liet het maar op me afkomen. We waren ruim op tijd. De medewerkster aan de aanmeldbalie was supervriendelijk. Ze wenste ons succes. We kregen nog uitleg van de verpleegkundige en werden daarna naar de kamer gebracht. Anton moest ondertussen eerst even langs de afdeling andrologie passeren. In de kamer zat een moeder op haar dochter te wachten die al weg was voor haar eicelpunctie. Ongeveer een halfuur later kwam ze terug, huilend tranen met tuiten. Ze had enorm veel pijn gehad en zou de volgende keer volledige verdoving eisen. Ze snikte er bij. Anton en ik keken mekaar aan, hij moest een verkrampte glimlach onderdrukken omdat hij me van het ene op het andere moment in paniekmodus zag schieten. De hele tijd was ik rustig gebleven en had ik er alle vertrouwen in. In enkele luttele seconden veranderde dat helemaal. Wat kon ik in hemelsnaam gaan verwachten daarbinnen?! Zou het ook zo’n pijn doen bij mij?! Tranen begonnen opwellen maar ik probeerde ze te verbijten. De verpleegkundigen kwamen kort nadien binnen met mijn premedicatie. Een tablet Dafalgan, een tablet Oxynorm (zeer sterke pijnstiller o.b.v. morfine) en een spuit in mijn kont om mijn baarmoeder te ontspannen. Van mij mochten ze me echt plat leggen wegens de zenuwachtigheid… Die mama moest terwijl even in de gang wachten. Wanneer ze me wegbrachten naar het OK stak ze haar duim bemoedigend omhoog. Dank u!! Dat deed me zo’n deugd. Weer verbeet ik opkomende tranen.

Het was ontzettend druk in de wachtruimte. Er werd een infuus gestoken en ik kreeg nog een spuit tegen misselijkheid wegens de medicatie. Het ogenblik was daar. Ik werd een kamertje binnengereden waar drie vrouwen, twee artsen en een verpleegkundige vermoed ik, me stonden op te wachten en waar een klein raampje in de muur zat waarlangs de follikels zouden doorgegeven worden aan het labo. De arts die de punctie zou doen sprak Engels, een heel vriendelijke. De voorbereiding nam wat tijd in. Ik werd onderaan uitgebreid ontsmet en mijn benen werden afgedekt. Dan kwam de plaatselijke verdoving met enkele venijnige prikken in de baarmoederhals. Na nog een laatste uitleg over wat ze gingen doen kon de punctie starten. De echosonde werd ingebracht, ze zei dat ik een hele collectie meegebracht had. Ik lachte maar dacht terzelfdertijd in mezelf dat negen follikels nu toch niet zo heel veel was… Ik concentreerde me opnieuw op mijn ademhaling en op het liedje op de radio in de achtergrond. Telkens ze iets zouden gaan doen verwittigden ze me hiervan. Eerst werd mijn rechter eierstok aangeprikt, daarna links. Wat een vreemde gewaarwording! Je voelt dat ze bezig zijn binnenin. De pijn was draaglijk. Wat was ik opgelucht. Ik moet op een gegeven moment wel even een raar gezicht getrokken hebben want de arts keek plots verschrikt op met de vraag of het ging. “I’m still smiling”, zei ik… Tijdens de punctie telden ze het aantal eicellen die gevonden werden in de gepuncteerde follikels.

20181105_125053

Niet elke follikel bevat immers een rijpe eicel. Toen er al negen geteld waren zei ik dat elk aantal boven de tien voor mij goed was. De verpleegkundige lachte en zei dat er nog genoeg zaten. Het uiteindelijke aantal was zeventien eicellen. Ik kon het niet geloven. Waar zaten die in hemelsnaam weggestoken tijdens de follikelmetingen??? Ik huilde erbij. De verpleegkundige vroeg of het tranen van geluk waren. O ja, wees maar gerust! Dit aantal had ik niet durven dromen. Op de kamer kwam ook de pijn door. De plaatselijke verdoving was snel uitgewerkt. Enkele dagen rust zijn verplicht omdat er opgelet moet worden voor bloedingen en het hyperstimulatiesyndroom. Twee uur na de punctie mochten we gelukkig wel al naar huis. Door alle medicatie was ik behoorlijk misselijk geworden in de auto. Eenmaal thuis was de zetel weer mijn beste vriend. Nu kon het wachten op info over de afvalrace beginnen, want zeventien eicellen is niet gelijk aan zeventien embryo’s.

Diezelfde dag ’s avonds had ik al bericht via het portaal hoeveel eicellen op dag nul geïnjecteerd werden (ICSI). Van de zeventien eicellen waren er vijftien rijp voor injectie. Een dag later, zes november, kregen we weer een bericht dat er veertien bevruchtingen onstaan waren op dag één. Een super start, maar uit die bevruchtingen moeten nog embryo’s ontstaan. Ook dit blijft een afvalrace. Morgen, op dag drie, weten we hoeveel het er voorlopig geworden zijn. Dan nog zijn we er niet. We moeten vervolgens geduld hebben tot zondag, op dag vijf, hoeveel van deze embryo’s uiteindelijk de vriezer halen. Voor ze de vriezer in gaan worden ook de biopties genomen van alle embryo’s om de PGS test toe te kunnen passen. Daarna is het weer wachten tot we die resultaten krijgen want het is mogelijk dat niet alle embryo’s, die de vriezer haalden, uiteindelijk ook geschikt gaan zijn voor een terugplaatsing.

Hoe meer embryo’s we over hebben na deze eerste punctie hoe beter, omdat we dan meer kansen per poging hebben. In België zijn er maar zes terugbetaalde pogingen (1 eicelpunctie = 1 poging). Wij krijgen nog geen verse terugplaatsing o.w.v. het genezingsproces van mijn baarmoeder, vandaar een ‘freeze all’. Alle terugplaatsingen bij ons in de toekomst zullen FRET’s zijn (‘frozen embryo transfers’). De embryo’s moeten bij een geplande terugplaatsing ook nog de ontdooiing overleven. Tot op het laatste moment voor de terugplaatsing blijft het dus erg spannend of het doorgaat of niet. We blijven dus realistisch en nuchter verder hopen op een mooi aantal geschikte mini’s waar hopelijk eindelijk ons mirakeltje tussen mag zitten!

Eicelpunctie:

Ontstaan van een embryo:

10 gedachten over “Showtime…”

  1. hoi, ik hoop dat ik na dit lezen wat voorlopig nu goed is hopelijk nog meer goed nieuws komt, ik duim met alles wat ik heb . grts fabienne

    Liked by 1 persoon

  2. Al onze duimen voor jullie! Wat kan jij alles zo goed neerpennen….!we wensen jullie niets anders dan heel veel moed,en geluk!👍🍀❤️

    Liked by 1 persoon

  3. Aan onze dochter en schoonzoon, wat voelen wij weer intens mee bij het lezen van deze tekst, het is immers pure realiteit en dit beleven we allen samen met jullie mee, Nu kunnen we alleen maar verder mee duimen dat dit voor jullie eindelijk eens mag goed verlopen, verder heel veel sterkte want je bent verdikke een sterke madam en een fantastisch koppel! Dikke knuffel Mama en papa xxx

    Liked by 1 persoon

  4. Charlotte en Anton , ik wens jullie alle geluk toe en hopelijk komt er snel goed nieuws. Duim met jullie mee en weet dat er veel aan jullie denken xxx

    Liked by 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s