ICSI, IVF, Kinderwens, PGS, Preimplantatie genetische screening, Vruchtbaarheidsbehandeling

The universe always falls in love with a stubborn heart…

Ik had net een andere quote op mijn letterboard aangebracht. Kerstmis komt er binnenkort aan en alle huizen worden nu volop versierd met slingers, lichtjes en kerstfiguren. Ik koos een quote die erg toepasselijk was: “Baby, all I want for Christmas is you…”. Het komt uit het über cliché kerstlied van Mariah Carrey die elk jaar in december grijsgedraaid wordt, maar één zinnetje die voor ons klopt als een bom.

IMG_20181202_132530

Dit jaar is het onze derde kerst zonder kindje. Ik had gehoopt dit jaar te eindigen zonder slecht nieuws. In 2016 en 2017 was de kerstperiode erg moeilijk. Sowieso is dit een periode die bij mensen veel gevoelens oproept. Ieder huisje heeft zijn kruisje zeggen ze toch… Dat er geen kindje komt dit jaar wisten we al, dat we toch nog hard nieuws zouden krijgen na onze eerste pick-up niet. Donderdagochtend negenentwintig november, omstreeks elf uur, kwam er een telefoontje van genetica Brussel die welgeteld twee minuten en vierenveertig seconden duurde.

In films zie je slecht nieuws vaak in slow motion afgespeeld worden. Je ziet iemand op zijn knieën vallen, een telefoon tegen de grond smakken, iemand uitbarsten in huilen of je hoort een slechtnieuwsgesprek verstommen en het beeld vervagen. Het omschrijft dat ogenblik perfect. Ik hoorde geen volzinnen meer. Woorden als trisomieën, monosomie, genetische chromosomenafwijkingen, niet levensvatbaar weerklonken door de luidspreker. Ik vroeg haar om alles te herhalen terwijl mijn ogen vochtig werden. Ik kon het niet geloven dat dit gesprek plaatsvond. Nee, nee en nog eens nee. Het is niet waar, het kàn niet waar zijn…

Vorige week kregen we nog telefoon in verband met de kostprijs van de PGS. Tot vijf embryo’s was het €1810 (eigen inbreng). Per embryo meer nog eens €250 erbij. Of we de twee embryo’s boven de vijf (in ons geval dus twee) ook wilden testen. Ja absoluut, we wisten aan welk bedrag ons te verwachten. Nu slechts één embryo van de zeven ok was, en alle andere afwijkend, was ik alleen maar opgelucht met deze beslissing. Twee embryo’s worden op dit ogenblik nog getest. Deze kunnen nog ok zijn of dus ook afvallen. Trisomie 15, trisomie 22 en monosomie 16 werd ons meegedeeld. Afwijkingen die zodanig dodelijk en zeldzaam zijn, dat ze in het eerste trimester van een zwangerschap sowieso sterven in de buik. Als ze al overleven worden ze zwaar gehandicapt dood geboren of sterven ze kort na de geboorte. We hadden een antwoord op de vraag waarom we niet over de zeven weken zwangerschap raken. Tot vorige week was ik overtuigd dat mijn baarmoederproblemen de oorzaak waren van onze missed abortions. Iets waar ik al heel lang met een schuldgevoel over rondloop omdat het telkens aan mij lag. Nu bleek de reden dus op chromosomaal niveau fout te gaan, tijdens de versmelting van onze genen. Dat we dus niet ‘matchen’ was het enige waaraan ik die dag nog kon denken…

Het is moeilijk om helder te blijven denken. De laatste dagen probeer ik de waas rond het nieuws te verwerken. We proberen te geloven in dat ene embryo die genetisch ok is. Éen gezond embryo is één kans. Het is dus mogelijk dat het lukt. Donatie schiet momenteel wel door mijn gedachten. Zullen we verder kunnen proberen met eigen genetisch materiaal of zouden we moeten wennen aan het idee dat we misschien met donorzaad, donoreicellen of donorembryo’s verder moeten. Dat we bij elk ontvangen van slecht nieuws onze grenzen moeten verleggen is verschrikkelijk moeilijk. Maar je doet het. Je kunt dit alleen maar begrijpen als je erdoor moet. Je weet niet hoe ver je kunt gaan, maar je gaat door zolang je kan en zolang ze je medisch gezien niet opgeven. Als we met een donor gaan moeten werken, dan gaan we dit waarschijnlijk ook doen. Een band met je kindje opbouwen gebeurt niet alleen op genetisch vlak. Kijk maar naar adoptieverhalen. “Waarom adopteer je niet gewoon?” zeggen ze dan. Omdat we het aantal jaren die aan een adoptietraject verbonden zijn, het financieel en psychologisch aspect op dit ogenblik niet zien zitten. Om maar over het binnenstebuiten gekeerd zijn van je leven door vreemden te zwijgen. Adoptie doe je niet in 1-2-3. Wij zitten nu in dit traject en willen gewoon zwanger kunnen zijn. Het onbeschrijfelijke gevoel kunnen hebben, langer dan de zeven weken die we al mochten meemaken, dat er leven groeit in mijn buik. Dat kun je met geen geld ter wereld kopen of vervangen. Het blijft voor ons momenteel een onbereikbare droom. Het feit dat zwanger worden lukt doet er ook heel veel aan dat we blijven doorzetten.

51e2e6000e25b56317887b546c12a88d

Nu is het weer bang afwachten tot tien januari wanneer mijn vierde hysteroscopie doorgaat ter opvolging van mijn baarmoederperforatie. Als die eindelijk genezen is kunnen we hopelijk starten om dat ene embryootje terug te plaatsen. Dat er dan hopelijk een einde mag komen aan onze nachtmerrie is niet te voorspellen. Hoe we het volhouden weten we niet. We doen onverbeten voort. Veel tranen, verdriet, kwaadheid en wanhoop horen erbij. Je zet dit niet even uit of je laat dit niet even los. Tot een oplossing komen we er niet mee. Door vast te houden aan het ene sprankeltje hoop die er is wel. Door ons lot in handen te leggen van de wetenschap hopelijk wel. Door elkaar heel hard graag te zien en samen te kiezen om door te zetten wel. Door ook te proberen te genieten van mooie momenten buiten het traject wel. “Magic happens when you do not give up, even when you want to. The universe always falls in love with a stubborn heart…”.

791276e5eccdbc48dc580f05a32e7516

2 gedachten over “The universe always falls in love with a stubborn heart…”

  1. Wat een ontgoocheling… En nog eens extra door het kostenplaatje die er voor jullie bijkomt. Wij hadden ook maar één of twee embryo’s per ICSI poging (en niet van superkwaliteit). Het drijft je tot het uiterste, zo’n zwaar traject voor dan die éne (of twee) ultieme kans(en). Dus ja, het heeft heel wat ICSI pogingen nodig gehad, maar het ondenkbare is bij ons uiteindelijk toch werkelijkheid geworden. Ik duim mee dat jullie embryo een topper is met de beste kansen en dat er misschien nog twee mogen bijkomen.

    Like

  2. Dank je wel voor je reactie ❤️. We houden ons vast aan dat ene embryootje. We kunnen niets anders doen dan weer afwachten en zien wat er gebeurt. Het mag eens beginnen meezitten ook, we zijn de continue teleurstellingen een beetje meer dan beu…

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s