ICSI, IVF, Kinderwens, PGS, Preimplantatie genetische screening, Vruchtbaarheidsbehandeling

It’s the most wonderful time of the year…

We zijn alweer eind 2018. De kerstdagen zijn reeds achter de rug, nu oudejaarsavond en nieuwjaarsdag nog doorkomen. Ja letterlijk doorkomen. Vorig jaar schreef ik in mijn decemberblog een reflectie over het afgelopen jaar, maar over wat positief geweest was. Deze keer heb ik hier geen behoefte aan. Ik kan er niet goed tegen, het is me allemaal iets te veel geweest. Ik voel me niet zo goed in mijn vel en wil dit van me afschrijven. Dit vergt een grote brok moed van me om dat hier zo open te delen. Daarvoor blog ik net hierover, om dat taboe te doorbreken. Niet voor iedereen is dit de ‘mooiste periode’ van het jaar. Er zijn zeker heel wat prachtige, dankbare momenten geweest, maar dit jaar is toch al het zwaarste geweest qua behandelingen, verlies en slecht nieuws. Nu het überkerstliedje van Mariah Carrey talloze keren door de luidsprekers galmt, draaien mijn ogen meer dan eens een rondje in mijn oogkassen…

c9cf38fe669bfc462c0d1dc9cbcf60d5
Yep…
IMG-20181225-WA0010.jpg
Een grapje moet kunnen…😏

Als de gynaecoloog je zegt dat bijkomende onderzoeken in de meeste gevallen niets opleveren qua resultaten, dan ben je nog meer geneigd ze te laten doen. Laat dat nu net zijn wat we deden dit jaar. Verdere onderzoeken en overstappen naar een gerenomeerd Centrum voor Reproductieve Geneeskunde (CRG) in Jette. Jette is wereldtop. Ze komen van over de hele wereld naar daar. Daar zullen we in goede handen zijn. Voor mij voelde het eerder aan als een laatste station, als het daar niet meer lukt dan nergens… Als je lijf niet wilt of als het genetisch fout gaat, dan mag de beste professor nog alles proberen wat hij wil. Het lukt werkelijk niet bij iedereen, en dat is een feit. Stop dus met zeggen dat volgend jaar ons jaar wordt, of dat het zeker gaat lukken. Dat weten de artsen niet, wij niet en dus niemand… Met ons mee blijven hopen, dat wel ♡!

Toen mijn baarmoeder geperforeerd werd dacht ik dat we onze kinderwens mochten opbergen. Ik zie de arts nog naar mij kijken toen ik wanhopig aan het huilen was. Ook hij moet zich slecht gevoeld hebben. Ik was niet kwaad op hem, hij kon er immers niet aan doen dat hij dit voor had. Dankzij hem konden we wel starten met ICSI + PGS, ook al moesten we op zijn minst een half jaar wachten op een terugplaatsing. Waar we in Leuven gewoon naar huis werden gestuurd met de woorden dat wij geen kandidaten voor IVF waren, nam hij ons wèl heel serieus. Dr. De Vos zag in dat het serieuze boel was en wou geen risico’s nemen naar een volgende zwangerschapspoging. Het werd dus wèl IVF-ICSI. Hier ben ik hem onwijs dankbaar voor. Hadden we dit niet gedaan dan zouden er zeker nog miskramen volgen aangezien er bij ons drie genetische afwijkingen werden gevonden. Zeldzame afwijkingen die niet levensvatbaar zijn, die sowieso eindigen in een miskraam, stilgeboorte of sterfte kort na de bevalling. Dergelijk nieuws krijgen duwt je met de neus op de feiten. Dit was foute boel…

Intussen is de eerste pick up achter de rug en werden de embryo’s getest. Doordat ik weinig verwachtingen had van die test kwam het nieuws, drie weken later, des te harder aan… Momenteel wachten we nog op nieuws over twee hergebiopteerde embryo’s. We wisten niet dat dit kon. Twee embryo’s die inconclusief waren, werden uit de vriezer gehaald, ontdooid, hergebiopteerd om te testen en terug ingevroren. Het klinkt als een stuk vlees uithalen die je ’s avonds gaat bakken. Dit gaat hier wel over onze potentiële kindjes hé… Blijkbaar zijn de resultaten geruststellend voor deze handeling en zouden onze embryo’s hierdoor niet sterven. Er zijn nu reeds vier weken voorbij gegaan zonder nieuws. Het vreet aan me. Die onzekerheid of we slechts één kans hebben deze eerste ICSI-poging, ofdat we het geluk mogen hebben dat er toch nog één of twee embryootjes gezond mogen zijn. De twee wachtweken of je zwanger bent of niet verbleken hierbij! Ik heb het allemaal al gehad…

Iemand die geen PGS moet doen is “zeker” van het aantal onstane embryo’s voor terugplaatsing. Wat zij dan niet weten is of ze gezond zijn of niet. Een genetisch defect wordt niet waargenomen bij de visuele beoordeling van de embryo’s. Bij ons werd het een afvalrace na de PGS-test. Van veertien bevruchtingen op dag één, naar één embryo en twee inconclusieve drie weken later. “Je hebt maar één goed nodig”, zeggen ze dan. Dat is waar, we hebben één van blijkbaar topkwaliteit, maar als dit enige geen zwangerschap teweegbrengt moeten we de tweede ICSI poging starten. Weer spuiten met hormonen zetten, weer een pick up en wederom PGS toepassen. Die PGS gaat ons nu al €2310 kosten, niet terugbetaald, en daarbovenop nog de €400-600 eigen inbreng voor de ICSI. We hebben dit bedrag niet elke maand liggen. Ik kreeg de vraag of ik het opnieuw zou doen. Eerst twijfelde ik wat, maar ik weet dat ik de laatste jaren al gevochten heb als een leeuwin en dat mijn vriend ook blijft volhouden dat er kansen zijn. Dus ja, we gaan het in het slechtste geval gewoon opnieuw doen. Zonodig alle zes, in België ‘terugbetaalde’ pogingen, als dit financieel haalbaar blijft.

Some see a weed, I see a wish…

Waarschijnlijk denken jullie die dit lezen, dat we zot zijn om dit allemaal te doen om een kindje te kunnen krijgen. Maar weet als je dit moet doorstaan, dat de grens tussen opgeven en toch weer doorgaan heel kort bij elkaar ligt en dat je die grens voor jezelf steeds bijstuurd omdat je eigen gevoel zegt dat er nog een kans is. In vorige blogs schreef ik het al, enkel als ze ons in Jette zelf zeggen dat ze niets meer kunnen doen, dan pas denken we aan stoppen. Ik ben altijd al wat koppig geweest als het gaat over doorzetten voor iets wat ik echt graag wil.

Aan de kersttafel werd geproost dat alle wensen mogen uitkomen en op een gelukkig 2019. Ook wij hebben ze gestuurd naar de mensen die ons lief zijn. Kaartjes en facebookwensen werden rondgestuurd maar de woorden klonken dit jaar zo betekenisloos voor me. Dit is onze derde kerst met een lege buik en onzekere toekomst die voorbij gaat. Ik besloot te proosten op een ‘Crappy New year’, al stond mijn vriend hier niet volledig achter… Mijn oudste broer en schoon-schoonzus (hoe noem je de zus van je schoonzus ook?) klonken wel gretig mee. Ook zij hebben een moeilijke periode doorgemaakt dit jaar. Mijn gedachte hierachter was meer in de zin van dat als ik niets wens deze kerst, dan kan het misschien alleen maar beter worden…

De feestdagen mogen voor mij dit jaar zo vlug mogelijk passeren. Normaal hou ik enorm van deze periode, nu wordt ze alleen maar irritanter. Op het ogenblik zelf geniet ik wel van de gezelligheid, de pakjes, het lekker eten en zo, maar vooral de momenten waarop ik alleen zit tieren de gedachten door mijn hoofd en rollen de tranen over mijn gezicht. Ik heb heus ook onze grote kerstboom gezet met lichtjes en al erin en dit jaar vier engeltjes die onze verloren kindjes voorstellen. Die boom moet zo snel mogelijk na één januari weer weg van me. De engeltjes geef ik dan een andere plaats. In mijn ‘geluksplant’ waar al mijn andere ‘geluksbrengers’ in hangen die we reeds kregen.

♡♡♡♡

Drie januari gaan we terug op gesprek bij onze kinderwensconsulente. Ik heb er weer nood aan. Tien januari gaat de vierde opvolghysteroscopie door. Diezelfde dag mogen we ook nog op consultatie bij onze nieuwe arts in Jette. Onze vorige arts, dr. Deckers, is naar Brugge verhuisd dus hadden we geen aanspreekpunt meer na de eerste pick up. Via Brussels Genetica kregen we twee namen door van artsen die voor onze casus goed zouden zijn. Via mijn gynaecoloog in Ieper, die één van die artsen persoonlijk kende en dus contact met haar opnam, konden we reeds heel snel nog een afspraak vast krijgen. Dr. Vloeberghs belde me hiervoor zelf op om ons nog tussen te nemen in haar al overvolle agenda. Ze wil ons na de hysteroscopie in januari zeker nog zien want, als die ok bevonden wordt en mijn baarmoeder hopelijk eindelijk goed genezen na 6 maanden, dan zouden we nog mogen starten met de medicatie om mijn baarmoederslijmvlies op te bouwen voor de terugplaatsing. Ze wil ons dan niet nog onnodig een maand extra doen wachten hierop aangezien Jette met startdata werkt.

Dan rest er mij enkel nog te zeggen:

2019 please be good and…

Yep…

Baby, all I want for christmas is you…

Een gedachte over “It’s the most wonderful time of the year…”

  1. After all, this is also what we wish with our hearts that your dream for both of you may come true in 2019! Papa en Mama xxx

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s