ICSI, IVF, Kinderwens, PGS, Preimplantatie genetische screening, Vruchtbaarheidsbehandeling

Karma…

De eerste maand van het jaar 2019 is alweer bijna verleden tijd. Op kerstdag wenste ik onszelf nog een “crappy new year”, in de hoop dat we daarmee toch eerder het omgekeerde zou mogen krijgen dit jaar. Oud en nieuw gingen we vieren bij vrienden. Dat de avond een heel andere wending zou krijgen hadden we niet verwacht. Daar zaten we plots mooi te blinken op de spoedopname, rond 22u30, op oudejaarsavond. Karma misschien omdat ik een ‘crappy new year’ wenste aan mezelf? Een welgemeende F* you!

img_20181231_223245

Ik moest op oudejaarsdag nog werken tot 15u30, dus snelde ik naar huis om alle hapjes af te werken en mezelf wat op te kalefateren zodat we tijdig konden vertrekken. Mijn jumpsuit zorgde voor prima time management. Één kledingstuk, dus geen stress voor het kiezen van de outfit. De aperitief ging vlot binnen en mijn hapjes werden gesmaakt. Ook het hoofdgerecht was super lekker. We stonden alvast te popelen voor het dessert. Mmmm…. Met Oreo cookies… Ik had niet door dat Anton plots weggelopen was van tafel en zag dat de voordeur open stond. Toen ik naar buiten liep zag ik hem, aan het einde van de doodlopende straat, voorovergebogen staan al kreunend van de pijn. Geschrokken liep ik naar hem toe. Plots begon hij ook nog projectiel over te geven. Ik dacht dat er hem iets niet bevallen was van de maaltijd en vroeg of het beter was na het overgeven. Een beetje maar. Mijn vriendinnen waren intussen ook naar buiten gelopen en vroegen of hij misschien baat kon hebben met een maagpil ofzo. Indien het niet beterde zouden we gewoon naar spoed gaan. Goed plan. Opgelost dachten we. Anton zat nog maar net aan tafel toen hij weer die hevige borstpijn voelde opkomen en opnieuw naar buiten liep. Weer voorovergebogen, helse borstpijn en braken. Kortweg afzien. Ongerust vroeg ik of ze ons stante pede naar de spoed konden brengen, ik vond dit niet meer grappig en het huilen stond me nabij. Misschien was het zijn galbaas ofzo, ik herkende enkele symptomen van toen ik ook ooit met de ambulance afgevoerd ben geweest tijdens het werken. Ik was echter ook bang voor zijn hart aangezien hij zo’n felle borstpijn had.

We moesten gelukkig niet lang wachten vooraleer een verpleegkundige ons kwam halen. Hij kreeg een waakinfuus geprikt en zijn parameters werden genomen. De pijn was intussen wat weggeëbd. Het EKG was goed. Via de saturatie zagen ze dat hij een beetje hyperventileerde, veroorzaakt door de pijn. Er werd nog een bloedname gedaan en een echo. De echo vertoonde dat zijn galblaas wat gezwollen was en tekenen van inflammatie. De bloedname zou bepalen of hij in het ziekenhuis moest blijven of niet. Dat betekende wachten op de resultaten en dus aftellen tot het nieuwe jaar op de meest ordinaire ziekenhuisklok. In de verte, op de gang, hoorden we het personeel samen het nieuwe jaar in gaan. Ik gaf hem een dikke pakkerd en zei dat als dit nu de slechtste dag van het nieuwe jaar was, het alleen maar kon beteren. Ik moet toegeven, het had ook wel iets. Het was weer typisch iets voor ons. Grappend zei ik dat ie toch beter een ander moment gekozen had. Gelukkig kregen we omstreeks één uur het verlossende nieuws dat we naar huis mochten. Zijn leverwaarden waren wat gestegen wat kon wijzen op galgruis, een losgeschoten galsteen of een indigestie. Als hij ouder geweest was zouden ze hem opgenomen hebben in het ziekenhuis ter observatie. Het advies luidde om zeker een afspraak te maken bij de gastro-enteroloog, bij blijvende problemen zou de galblaas eruit moeten. De avond verliep voor Anton verder halfslapend in de zetel maar zijn dessert ging er alweer vlotjes in! Duh! Oreo’s weet je wel! Onze vrienden hadden, super lief, gewacht met het uitpakken van de pakjes zodat we toch met een vrolijke noot konden afsluiten.

De toon voor het nieuwe jaar was deftig gezet… De resultaten van de hergebiopteerde embryo’s waren nog steeds niet geweten. Vijf weken duurde het al intussen. De spanning begon voor mij nu echt te snijden. Geen nieuws is goed nieuw zeggen ze wel eens, maar ik begon eerder de hoop te verliezen dat deze embryootjes het zouden halen. Drie januari werd ik om acht uur gebeld. Het was genetica Brussel. Onze embryootjes waren ok. Ik kon die vrouw wel omhelzen doorheen de telefoon. Ze moest het enkele keren herhalen tot het doordrong, ik vroeg immers verschillende keren na elkaar of het wel echt waar was. Er viel een enorme last van mijn schouders. Ik belde meteen Anton en daarna naar de mama’s om het geweldige nieuws mee te delen. Die dag kon alvast niet meer stuk. Drie mooie kansen voor ICSI 1.

Tien januari ging mijn vierde opvolghysteroscopie door. Ik wist intussen hoe het onderzoek in elkaar zat dus was ik heel rustig die ochtend. Het enige waar ik op hoopte was dat die perforatie na een halfjaar eindelijk genezen mocht zijn. Na het positieve nieuws van de embryo’s had ik geen zin om weer een teleurstelling te krijgen als domper op de vreugde. De nieuwe wachtkamertjes bevielen mij. De laatste keer zat ik er nog in een klein grijs hokje te wachten, nu was het een mooi lichtrijk wit kamertje met een bleek houten kapstok en twee schattige design stoelen, helemaal in Scandinavische stijl. Goeie smaak die ‘binnenziekenhuisarchitect, ofzoiets… Zoals je al weet neem ik ter plekke alles in mij op, alsook de muziek op de radio in de achtergrond. George Michael en Aretha Franklin begrepen me helemaal met hun liedje “I knew you were waiting (for me)! O ja, al zes maanden was ik aan het wachten op groen licht.

Na het omkleden realiseerde ik me dat ik vergeten was een pijnstiller vooraf te nemen. Shit… Tjah, dat zou even doorbijten worden dan maar. Drie kwartier ben ik er binnengeweest terwijl het de vorige keren in tien minuten gepiept was. Binnen werd er beslist ook een SIS-echo (watercontrastecho) en 3D-echo te maken. De venijnige bioptie was ook weer nodig. En net toen vergat ik die verdomde pijnstillers te nemen… Gelukkig gaven ze een seintje wanneer het even moeilijk ging worden. De sfeer was erg gemoedelijk en er werd met mij over koetjes en kalfjes gepraat. Een ideale afleiding en prima pijnstiller want er werd ook heel wat afgelachen. Voor een hysteroscopie moet je een volle blaas hebben. Ik kreeg complimenten dat ik een mooie volle blaas had. Prima voor het onderzoek. Trots antwoordde ik dat die goed getraind werd tijdens mijn werk als verpleegkundige. De eerste keer had ik vooraf nog naar de wc geweest waardoor ze hard op mijn buik hebben moeten duwen om goed te kunnen kijken. Ik was snel geleerd… Voor een SIS-echo moet je echter een lege blaas hebben dus werd ik gesondeerd. Alles voor het goede verloop van het onderzoek, fijn vond ik het niet… Maaaaaarrrrrrrr… WE KREGEN GROEN LICHT! FINALLY!!!!

img_20190114_085033

Sinds veertien januari neem ik Progynova om mijn baarmoederslijmvlies aan te dikken voor een cryoterugplaatsing. Na tien dagen bleek er weinig verandering te zijn en moest ik de Progynova opdrijven, naast oraal ook vaginaal… Morgen heb ik opnieuw een bloedname en echo. Hopelijk mogen we dan starten met de Utrogestan en krijgen we een datum wanneer de terugplaatsing zal gebeuren. Ik ben erg benieuwd naar deze eerste poging. Ik gaf mijn drie cryo’s een naam omdat ik zag dat velen in dit traject dit ook doen zodat het wat persoonlijker klinkt dan praten over een embryo. Olaf zal de eerste zijn, het embryo ontstaan uit eicel nr. tien. Ik koos Olaf omdat het me aan onze eerste reis doet denken. Toen we in Denemarken een fietstocht deden door de hoofdstad Kopenhagen, begon het plots keihard te regenen. Doorweekt kwamen we thuis in ons AirBNB appartementje. Het was plots een donkere natte winterdag pitje zomer geworden. Na het douchen besloot ik Irish Coffee te maken en Anton had de Disneyfilm “Frozen” klaargezet. Het werd een hoogtepunt van onze reis want dit eenvoudige verhaal blijft ons hartje verwarmen. Sedertdien is ‘Frozen’ één van onze favoriete films en hebben we uit noodzaak al vaak “Let it go” moeten doen tijdens het traject. Een cryo is precies een beetje een sneeuwmannetje dus Olaf was snel gekozen. Scandinavische namen horen we heel graag. Na die reis zijn de mogelijke namen die we in gedachten hebben, voor als er eindelijk een kindje mag komen, al lang gekozen. Zowel voor een meisje als jongen. We hebben ze al zien passeren in de loop van ons traject en dan maakt je hart wel een sprongetje, maar voorlopig zijn we nog helemaal overtuigd ervoor te kiezen. Over bepaalde zaken gaan we alvast ons hoofd niet meer moeten breken eens zover. Zou Karma ons dan toch eens wat gewillig beginnen zijn dit jaar en verder voor goed nieuws zorgen pretty please?

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s