ICSI, IVF, Kinderwens, PGS, Preimplantatie genetische screening, Vruchtbaarheidsbehandeling

Terugplaatsing 1

Twaalf februari werd cryo Olaf teruggeplaatst. Een eenvoudige procedure maar met zo’n emotionele impact. Mijn blaas was overvol en ik kon het amper houden om niet ter plaatse in het wachthokje te moeten beginnen plassen. Anton ging vragen of ik wat mocht “lossen”. Ik kreeg toestemming maar mocht mijn blaas niet volledig ledigen aangezien dit een goede terugplaatsing zou verhinderen. Een goede oefening voor mijn bekkenbodemspieren dus. Mijn blaas zat nog meer dan vol genoeg, ze vonden het wel grappig. Het terugplaatsen duurt amper enkele minuutjes, de voorbereiding errond neemt wat meer tijd in maar na ongeveer tien minuten is het geklaard. Ik vroeg een echo, wat ze normaal niet geven. Gelukkige printte ze er eentje voor ons uit. Het witte stipje op die zwarte foto was de komende dagen onze houvast. Na de terugplaatsing kon ik niet vlug genoeg gaan plassen. Tijdens schoot plots door mijn hoofd dat ik Olaf zou kunnen uitplassen. Tuurlijk niet, dit is onmogelijk maar blijkbaar een normale gedachte die mijn beste vriendin ook had na haar terugplaatsing.

IMG-20190212-WA0009.jpeg
Cryo Olaf

Olaf bleef jammer genoeg niet zitten. Ik voelde me totaal niet zwanger, de testen bevestigden dit. Ze bleven spierwit. Eventjes kreeg ik daags na het testen een klein hartaanvalletje toen ik een tweede streepje zag staan op de test. Acht neen, amper twee seconden later zag ik dat het een ovulatietest was die ik voor de ‘fun’ had gedaan omdat je soms leest dat deze ook knalpositief kunnen uitslaan als je zwanger bent. Om mijn geduld op de proef te stellen had ik hiermee eens geprobeerd, met een mindfuck als resultaat. Volgende keer gewoon niet meer doen dus. Vijfentwintig februari was de bevestigende bloedname. Definitief negatief dus. Drie dagen later begonnen mijn maandstonden na het stoppen met Progynova en Utrogestan. Op dag drie van mijn maandstonden begonnen we opnieuw met Progynova, deze keer direct de volle dosis. Zo gaat dit verder tot onze cryo’s opgebruikt zijn, in ons geval hierna nog één keer indien we weer niet zwanger zijn. In het slechtste geval moeten we na een derde mislukte terugplaatsing opnieuw stimuleren met de spuiten, een eicelpunctie ondergaan, bevruchtingen tot stand brengen met ICSI in het labo, het dure (niet-terugbetaalde) PGS toepassen om na enkele onzekere weken te weten hoeveel er gezond zijn, als er al gaan zijn, en dus geschikt voor terugplaatsing.

De periode na de eerste mislukte terugplaatsing voelde ik me niet goed. Vrienden en kennissen bleven maar zeggen dat ik zo positief ingesteld was en dat ze ons “bewonderden” voor onze moed en vastberadenheid. Na de zoveelste aankondiging en geboorte in onze omgeving samen met de wederkerende teleurstellingen hier raakte ik weer tot een kraakpunt. Ik ben niet altijd sterk, ik ben niet altijd positief. Ik haat het gevoel. Ik haat elke dag die we door het traject moeten, elke bloedname, elke echo, elke pil of spuit die in mijn lichaam moet. Ik haat het gevoel waarbij tientallen mensen me al op mijn kwetsbaarst gezien hebben, die me naakt gezien hebben of tijdens een paniekaanval. Ik haat het wanneer ik mezelf niet ben door de hormonen. Soms ben je op, niet omdat je niet meer door wilt gaan, maar je kan het gewoon allemaal soms even niet meer plaatsen. Toch probeer je dan weer voor jezelf op te sommen wat je wel hebt en wat je gelukkig maakt. Dat geeft me dan weer die push om door te gaan.

Ik heb altijd gezegd dat het traject ons niet klein zou krijgen. Tot nu toe lukt ons dit. Het definieert niet wie we zijn en wat we doen. Het is een fase in ons leven waar we door moeten, waar het ons ook naartoe brengt. Ik zeg heus niet met gemak dat, als het niet mag lukken, we desnoods kinderloos door het leven zullen gaan. Wanneer ik deze zin uitspreek overvalt mij altijd een wrang gevoel want dit willen we niet. Stel jezelf voor, als je kinderen hebt, hoe je leven eruit zou zien moest je ze niet hebben. Jullie weten hoe fijn het voelt door ze wel te hebben, dus dát specifiek gevoel als je je inbeeldt dat ze er plots niet meer zouden zijn. Wel dat omschrijft het een beetje. Wij zijn vier keer van die toekomstdroom berooft geweest. Nadenken over het feit dat we misschien nooit een wenende baby in huis zullen hebben, nooit een eerste stapje of woordje zullen meemaken, geen eerste schooldag, geen rapporten, geen schoolfeestjes, geen verjaardagsfeestjes, communie, geen eerste lief, eerste liefdesverdriet, afstuderen, huwelijk, kleinkinderen, etcetera… Als wij oud zijn, wie gaat er voor ons zijn? Een kinderwens stopt niet bij het niet kunnen krijgen van een kindje. Het is het verlies van een hele verzameling mijlpalen. Hoe maak je dit duidelijk aan iemand die dit niet doormaakt? We weten heus dat kinderen hebben ook niet altijd peis en vree is, maar wij zouden hier echt voor tekenen nu…

Na een artikel in de Standaard Weekblad (‘Heeft iedereen recht op een kind’) smeet Anton weer de optie van pleegzorg op. Het is iets om over na te denken ja, en toch ben ik er tegelijk bang voor. Deze kindjes komen uit heel onstabiele milieus en hebben vaak een rugzak om U tegen te zeggen. Jaarlijks worden zo’n 9000 kinderen aangemeld bij de Vertrouwenscentra Kindermishandeling!! Niet iets waar je onbezonnen tussen de soep en patatten aan begint dus. Het artikel geeft me echter een wat zwaar gevoel want het gaat over de discussie of je kinderen al kunt beschermen voor ze geboren worden, in die zin of je bepaalde kwetsbare mensen kunt begeleiden bij hun kinderwens of ongeplande zwangerschappen. Het aanbieden van voorbehoedsmiddelen, zelfs verplichte sterilisatie, voorkomen van familiedrama’s door begeleiding, hulpverlening en pleegzorg. Na het lezen zou je er inderdaad tien in huis willen nemen.

Dat sommigen beter geen kinderen krijgen en anderen die er wel willen geen kunnen krijgen, moeten we ook vaak aanhoren. Ergens volg ik wel van waar dit komt, maar toch probeer ik niet beoordelend te zijn. Echter heb ik de laatste weken al enkele keren flink moeten doorslikken wanneer ik voor de zoveelste keer nieuws over kindermoorden door ouders moest aanhoren. Waarom niet adopteren, waarom niet overgaan op pleegzorg? Omdat ik op dit ogenblik vind dat niet enkel mensen die (voorlopig) geen kinderen kunnen krijgen zich hiervoor geroepen moeten voelen en dit dus door mensen die wel kinderen hebben moeten aangepraat worden. Waarom doe je het dan zelf niet als verrijking van je eigen gezin als je dit zo maatschappelijk bekijkt? Het lezen van de commentaren onder de discussie over terugbetaling van vruchtbaarheidstrajecten (in Nederland bij same-sex koppels) had ik ook beter niet gedaan. Lullige opmerkingen, want het werd ook veralgemeend tot heterokoppels, over overbevolking en niet ecologisch dat er nog kinderen “gemaakt” worden, tot dat je van een onvervulde kinderwens niet dood gaat, enzoverder. Dat de meesten die zo reageren zelf kinderen hebben ís om dood te vallen ja!! Laat me mezelf troosten dat die facebookcommentatoren niet altijd van het hoogste intelligentieniveau beschikken, dat ze vaak anoniem reageren en dat typen achter een beeldscherm heel gemakkelijk is als je niet face tot face zit…

IMG_20190325_112119.jpg
Uit ‘de Standaard Weekblad’.

Om terug te komen op ons traject, morgen hebben we dus een tweede terugplaatsing. Morgen krijgen we tussen elf en twaalf uur telefoon of cryo Pixie al dan niet de ontdooiing overleefd en dus kan worden teruggeplaatst. Zoals de eerste keer zijn we dan ondertussen al naar Jette aan het rijden om er zeker tijdig te geraken (file omzeilen) en met een sixpack watertjes voor een volle blaas. Mijn baarmoederslijmvlies is, naast mijn gehavende baarmoeder en de chromosoomafwijkingen bij de embryo’s, nu hetgene die wat tegenwerkt. Het wordt niet dikker dan 7,5mm. Gelukkig haalt het voorlopig wel de minimumdikte (6mm) waardoor de terugplaatsingen kunnen doorgaan. Zo is er altijd wel iets hier die “niet normaal” wil mee helpen…

Pixie is één van de twee cryo’s die hergebiopteerd werd. In die zin heb ik wat meer bang voor de ontdooiing want het zal immers de tweede ontdooiing worden. Een niet te verwaarlozen ingrijpende gebeurtenis voor een teer embryo die dus al heel wat meegemaakt zal hebben voor het in mijn lichaam de kans krijgt om verder te mogen groeien. Ik prent me nu in dat het daardoor een sterk eskimootje zal zijn, een vechtertje om te overleven. Dat hij of zij daarna hopelijk goed mag nestelen in mijn buik, dat Pixie van een kleine pixel mag groeien tot onze zo gewenste wonderbaby…

2 gedachten over “Terugplaatsing 1”

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s