Vruchtbaarheidsbehandeling

We beginnen opnieuw…

Dertig april hadden we onze laatste terugplaatsing van de eerste ICSI-PGS poging. Helaas zijn we drie maanden verder met in het vooruitzicht de start van ICSI-PGS 2. Het laatste embryootje bleef dus ook niet plakken. Daar ben ik heel kwaad en verdrietig om geweest. Het heeft me een beetje in een stille waas gebracht. Ik sloot me af van alles wat met zwangerschap en baby’s te maken had. Ik kon het gewoon niet hebben. Ik kon niet blij zijn voor een ander, ik haat het zo erg. Gevoelens die ik ook erg haat, want dit maakt van mij iemand die ik helemaal niet ben. Het ergste van al is, dat dit ook gewoon heel normaal is. Moeilijk te begrijpen voor een buitenstaander als je jezelf aanvoelt als een groen jaloers monster. Maar dit is geen jaloezie als in de letterlijke betekenis van het woord. Je bent blij dat het voor iemand anders goed mag gaan, maar je wil dit gewoon zo hard ook voor jezelf. Net dat gevoel maakt het zo ondraaglijk. De constante weegschaal van negatieve en positieve gedachten die maar niet weer in balans raakt. Je wenst oprecht proficiat en tegelijkertijd sterf je vanbinnen. Zo nam ik even broodnodige tijd, deed afstand van alles wat me slecht deed voelen en gaf aandacht aan wat me weer mezelf deed voelen. Vandaar weer even de voorbije stilte op m’n blog.

Deze slideshow heeft JavaScript nodig.

Na de laatste mislukte terugplaatsing zijn we op gesprek geweest bij onze arts in Jette. Ik wou graag zo snel mogelijk starten met de tweede poging. Dat kon, maar ze somde enkele onderzoeken, naar herhaalde miskramen, op die ze graag nog wou doen. We konden kiezen of we ondertussen de poging deden ofdat we liever wachtten tot na de resultaten. Lang hoefden we daarover niet te twijfelen. Als je extra onderzoeken voorgesteld krijgt is het verstandiger in plaats van pogingen te verspelen omdat je zaken over het hoofd zag. Zo zaten we een halfuur later te wachten bij de bloednames om weer enkele tubetjes bloed lichter te worden gemaakt en daarna bij de verpleegkundige om de afspraken vast te leggen voor de andere onderzoeken. HbA1C, HLA-typering, ANA-test, DNA-fragmentatie en MRI klein bekken… Een hele mond vol en weer enkele termen rijker in ons traject-jargon. Ik leg even kort uit wat deze onderzoeken inhouden:

  • HbA1C: Hemoglobine is een eiwit dat in de rode bloedcellen zit, waaraan glucose zich kan vasthechten. Hemoglobine met glucose eraan noemt men “versuikerde” (= geglyceerde) hemoglobine of HbA1c. Als glucose eenmaal aan hemoglobine vastzit, blijft dat zo zolang de rode bloedcel leeft. Hoe meer glucose er in je bloed zit, hoe meer “versuikering” er optreedt. De rode bloedcellen worden gemiddeld na 120 dagen vervangen, maar niet allemaal tegelijk. Als je 100 dagen geleden een periode had met hoge bloedglucosewaarden dan zijn er al een heleboel rode bloedcellen met “versuikerde” hemoglobine weg. Gebeurde dit 30 dagen geleden, dan zijn bijna alle rode bloedcellen nog aanwezig. Op die manier wordt een goed beeld te verkregen van je gemiddelde bloedglucosewaarden (https://www.diabetes.be/hba1c-je-suikerbarometer). Deze test werd gedaan om dus na te gaan of ik diabetes kon hebben of een voorstadium ervan. Slecht geregelde diabetes is een indicatie voor herhaalde miskramen, vandaar.
  • HLA-typering: Humaan leukocytenantigeen is het bepalen of ik antistoffen aanmaak tegen het deel wat van mijn vriend komt. Simpel gezegd wordt hiermee nagegaan of mijn vriend en ik samen een verhoogde miskraamkans hebben of niet. 

  • ANA-test: Antinucleaire antistoffen bepalen is nagaan of mijn lichaam antistoffen aanmaakt tegen lichaamseigen cellen. In ons geval is dit bepalen of mijn lichaam een zwangerschap als lichaamsvreemd aanziet en dus daarom afstoot.

  • DNA-fragmentatie: Dit is een test die sinds kort ook aangeboden wordt in het UZ Jette. DNA-beschadiging in het sperma is een belangrijke oorzaak van mannelijke onvruchtbaarheid en wordt niet ontdekt bij een standaard spermatest die voorafgaat aan een vruchtbaarheidsbehandeling. Met een gewone spermatest, ook wel ‘semenanalyse’ genoemd, worden aantal, vorm en beweeglijkheid van de zaadcellen onderzocht. Uiteraard biedt dit een eerste inzicht in de kwaliteit van het sperma, maar het zegt niets over de inhoud, namelijk het DNA dat zich in de kop van de zaadcel bevindt en dat uiteindelijk moet versmelten met het DNA van de eicel.  Wetenschappelijke studies wijzen uit dat DNA-beschadiging in het sperma de kans op een succesvolle vruchtbaarheidsbehandeling ernstig vermindert. De sperma-DNA-test meet de DNA-beschadiging in de zaadcellen op basis van 5.000 tot 10.000 zaadcellen per staal. Een verhoogde sperma-DNA-schade kan effect hebben op de bevruchting en de celdeling. Soms echter treedt het effect pas later op, zoals het uitblijven van een zwangerschap of het optreden van een miskraam (https://www.uza.be/betere-slaagkansen-zwangerschap-dankzij-sperma-dna-test).

  • MRI klein bekken: screenshot_20190704_212712_com.android.chrome-e1563527634422.jpgEen MRI-onderzoek is beeldvorming via sterke magneetvelden en radiogolven (geen röntgenstraling). In de onderzoeksruimte moet je op een onderzoekstafel gaan liggen. Je krijgt een koptelefoon op tegen het lawaai en een alarmknop in de hand. Die knop kun je gebruiken bij eventuele problemen tijdens het onderzoek (vb. claustrofobie). Daarna wordt je in het toestel geschoven en begint het onderzoek. Het onderzoek duurt ongeveer twintig tot vijfenveertig minuten. Bij mij deden ze dit om opnieuw een beeld te krijgen van mijn baarmoeder één jaar na de tweede operatieve correctie van mijn baarmoederafwijking (septumresectie).

Elf juli werden we opnieuw bij de arts verwacht om de resultaten te bespreken. Met een klein hartje vertrokken we weer naar Jette. In de auto zeiden we niet veel tegen elkaar, een teken dat we beiden in gedachten elders zaten. Daar aangekomen liepen de consultaties ook enorm uit, een uur later was het eindelijk aan ons. Ik had mijn coolbag meegenomen, in de hoop dat ik die dag mijn medicatie zou meekrijgen. Het eerste wat ze zei was van: “Ah je hebt je medicatie al opgehaald zie ik”. Dokters daar zijn het dus heel gewoon dat je met je koelbox met koelelementen aankomt. Maar neen, ik had mijn medicatie nog niet opgehaald dus antwoordde ik dat ik niet wist of we gingen mogen starten. Snel zei ze daarop dat we groen licht hadden. Alle onderzoeken waren ok. Ik had mijn coolbag dus niet voor niets mee! Wat een opluchting! De HLA-typering moeten we nog eventjes afwachten, dit moet nog door de geneticus geïnterpreteerd worden en die was er niet. Dertien augustus belt ze ons dan op. Voor dit onderzoek is geen oplossing indien daar iets uit komt. Vandaar dat we geen tegenindicatie krijgen om te starten met ICSI-PGS 2.

IMG_20190719_110517

Ik had al in mijn hoofd geprent dat we ergens eind augustus of begin september zouden mogen starten, was ik blij dat ze ons spontaan zo snel mogelijk op de planning zette. Na drie maanden wachten ben ik voldoende klaar om een nieuwe poging mentaal aan te kunnen dus heel blij dat we er gelijk in kunnen vliegen. We kregen ons schema mee en snelden nadien naar de ziekenhuisapotheek. Daar kwam al snel weer het besef dat al die spuiten terug in mijn lichaam gaan moeten. Kleine spuitjes maar met een grote waarde, en dat kun je wel letterlijk nemen als je de kostprijs ziet…

 

Screenshot_20190717_171658_com.instagram.android
©https://infertilityillustrated.com/

Gisteren nam ik mijn laatste pil in. Ik hoop nu werkelijk de allerlaatste uit mijn leven, maar ik zal maar weer voor alle zekerheid een voorschrift vragen aan de gynaecoloog… Volgende week dinsdag heb ik mijn startbloedname om dan hopelijk ’s avonds te kunnen starten met de spuiten Puregon. Eind volgende week ben ik in verlof. Ik ga deze stimulatie rustig kunnen doen zonder in te zitten met het werk voor de echo’s en bloednames. Een stress minder alvast. Ook zijn we gestart met acupunctuur. Ik hoor er zoveel over dus wil ik het eens een kans geven. Al is het maar voor de rust en ontspanning tijdens de stimulatie en voor de terugplaatsingen. Baat het niet schaadt het niet, en je weet dat ik alles ga proberen om mezelf achteraf niets te moeten verwijten.

Volgende week zitten we dus weer in de mallemolen van prikken, echo’s, bloednames en daarbijhorende ongemakken, tranen, pijn en frustraties. Met zelfmedelijden sarcastisch worden zal er ook weer bij komen. Het maakt het wat draaglijk om gewoon mens te mogen zijn dan, ook al is dat even een ambetant mens. Hoe zou je zelf zijn vol van hormonen? Het financiëel plaatje van de PGS-procedure hebben we al rekening mee gehouden, al zal het wel weer begin volgend jaar zijn vooraleer we die “leuke” factuur gaan ontvangen. Een bedrag waar we liever een mooie reis mee zouden kunnen maken. We hebben het gewaagd enkele dagen naar Nederland te boeken waarvan we nu al bijna zeker weten dat we het zullen mogen annuleren vanwege de eicelpunctie. Dan probeer je eens iets ontspannends te plannen (en er niet mee bezig te zijn… en los te laten… en op reis te gaan bla bla bla…  ja grote rollen met mijn ogen nu…). En toch vind ik dit allemaal nog te doen, de resultaten baren me meer zorgen. Wat zal het deze keer geven? Zullen we genoeg embryo’s hebben om te testen, zullen er genoeg over blijven die goed zijn, zullen ze goed blijven tot een terugplaatsing en zullen we nu eens eindelijk  opnieuw zwanger mogen worden en blijven???

Deze slideshow heeft JavaScript nodig.

6 gedachten over “We beginnen opnieuw…”

  1. We duimen en hopen verder mee met jullie dat het ‘eindelijk’ ook eens mag goed komen, je bent ontzettend moedig, ook Anton doet zijn deel in het begeleiden van je hele hormonentraject dat je nu terug moet doorlopen! Veel sterkte toegewenst! Mama en papa xxx

    Liked by 1 persoon

  2. Ik kan me niet voorstellen wat er door jullie heengaat en wat jullie meegemaakt hebben. Maar ik wens jullie veel succes en sterkte.
    Ik heb wel een vraagje. Zijn jullie al eens bij een orthomoleculair therapeut geweest. Deze kan jullie advies geven over voeding en leefstijl. En op een andere manier naar jullie gezondheid kijken en zo een ondersteuning zijn bij wat de arts doet. De kans van slagen wordt dan vergroot. Nogmaals ik wens jullie veel succes en hoop dat het dit maal zal lukken.

    Like

  3. Ik heb o.a. het boek van Rika Lukac, zij is Orthomoleculair therapeut. Ik volg bepaalde richtlijnen van toepassing hieruit op. Ook neem ik de actieve vormen van supplementen want daar geloof ik wel in ja. Hiernaast ga ik sinds kort ook naar een acupuncturiste waar ik ook voedingsadvies krijg. Het genetisch aspect van ons traject kan hiermee jammer genoeg niet veranderen maar ik voel me wel beter door zorg te dragen voor mijn lichaam op deze manier. Onze 2e poging zal nu met ondersteuning van acupunctuur zijn, benieuwd!

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s