Waarom deze blog?

 

Ik startte deze blog om een uitlaatklep te hebben tijdens ons traject en om mijn gevoelens te kunnen uiten. Ik kreeg heel vaak de vraag of ik niet eens met een psycholoog zou gaan praten. Herhaalde missed abortions is heel wat om te verwerken. Ik heb zeker de behoefte om te praten want dat helpt, daarom begon ik in eerste instantie deze blog te schrijven. Het hielp mijn gedachten te kanaliseren. Ik dacht namelijk ook dat ik niet de persoon was om in een kamer met een psycholoog te gaan zitten praten over mijn angsten. Na ons vierde miskraam hebben we toch een afspraak gemaakt bij een psychotherapeute gespecialiseerd in kinderwensbegeleiding en zelf ervaringsdeskundige. Een goede beslissing en besef dat het helemaal geen “schande” is wanneer dit nodig blijkt. Wat wij ook besloten te doen was in het vervolg heel open en eerlijk te zijn over ons traject. We hebben onze directe omgeving op de hoogte gesteld na ons derde miskraam. Zo kan er rekening met ons worden gehouden als we het even zwaar hebben. We krijgen nu ook vaker de vraag hoe het met ons gaat en dat is erg fijn. Weten dat iedereen echt met ons mee hoopt. Door er over te praten leerden we immers dat we helemaal niet zo alleen zijn als we dachten. Veel mensen die ik ken hebben een miskraam (of meerdere) en andere vruchtbaarheidsproblemen meegemaakt. Daaruit blijkt ook alweer welk taboe er nog steeds over bestaat. Er wordt te weinig hierover bericht waardoor er zoveel onwetendheid over bestaat. Een vruchbaarheidsbehandeling is geen ‘walk in the park’ en al zeker geen luxegeneeskunde wat je ook vaak hoort! De goedbedoelde adviezen ten spijt, daar is vaak geen behoefte aan. Aan een luisterend, onbevooroordeeld oor des te meer. Wij hopen ooit over de regenboog te geraken, onze  weg naar een regenboogbaby! 🌈

🌈